Γράφει ο Επγός (ΤΜΑ) Ιωάννης Γιαννακόπουλος  της 45ης Σειράς ΣΤΥΑ

Οι Σχολές Υπαξιωματικών (ΣΜΥ, ΣΜΥΝ, ΣΜΥΑ) αποτελούν έναν από τους βασικότερους πυλώνες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η αποστολή τους δεν είναι απλώς η παραγωγή στελεχών μεσαίας βαθμίδας, αλλά η καλλιέργεια και η ανάδειξη ανθρώπινου δυναμικού υψηλής ποιότητας, που λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος με δημιουργική και κριτική σκέψη.
Κίνδυνος απαξίωσης
Η επιμονή της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας στην ιδέα ενός «Σώματος Υπαξιωματικών» κατά το αμερικανικό πρότυπο, εφόσον εφαρμοστεί αδιακρίτως, στην πράξη θα σημάνει την κατάργηση των ίδιων των Σχολών Υπαξιωματικών.
Διότι ποιος νέος με υψηλές πανελλήνιες επιδόσεις θα επιλέξει να παραμείνει ισόβια υπαξιωματικός, χωρίς προοπτική εξέλιξης, όταν αυτό το ίδιο μπορεί να το επιτύχει κάποιος με χαμηλότερα τυπικά προσόντα μέσω ενός διαγωνισμού ΕΠ.ΟΠ.;
Αν οι Σχολές Υπαξιωματικών υποβαθμιστούν, θα πάψουν να αποτελούν ελκυστικό προορισμό για άριστους μαθητές και θα οδηγηθούν νομοτελειακά στην απαξίωση και το κλείσιμο.
Μια επιπλέον επιλογή για άριστους νέους
Οι Σχολές Υπαξιωματικών αποτελούν μια επιπλέον λύση πέραν των Σχολών Αξιωματικών για άριστους ή πολύ καλούς μαθητές, όπως αποδεικνύουν οι υψηλές βάσεις εισαγωγής τους σε σύγκριση με τις σχολές αξιωματικών.
Προσφέρουν έτσι μια παραπάνω επιλογή σε ευπατρίδες νέους – σε νέους που αγαπούν την πατρίδα και θέλουν να συμβάλουν στην ασφάλεια και στη διαχρονική ιστορική της συνέχεια, ακολουθώντας μια καριέρα στις Ένοπλες Δυνάμεις ως επαγγελματίες υψηλής ποιότητας.
Η υψηλή αξία τους ως ανθρώπινο κεφάλαιο αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι, όταν αποστρατεύονται, γίνονται περιζήτητοι στην αγορά εργασίας: προσλαμβάνονται εύκολα, συχνά ως overqualified, σε ιδιωτικές εταιρείες συντήρησης αεροσκαφών, πλοίων ή χερσαίου εξοπλισμού. Αυτό καταδεικνύει το επίπεδο εκπαίδευσης και την πρακτική αξία που τους παρέχουν οι στρατιωτικές σχολές.
Η ειδοποιός διαφορά με τις ΗΠΑ
Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι υπαξιωματικοί (NCOs) προέρχονται από τη στρατολόγηση και τη βαθμιαία εξέλιξη εντός των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι απόφοιτοι των Σχολών Υπαξιωματικών εισάγονται μέσω Πανελληνίων Εξετάσεων, με υψηλές βάσεις εισαγωγής, και φοιτούν επί τρία έτη σε στρατιωτικά ακαδημαϊκά ιδρύματα.
Η μόρφωση, η παιδεία και η στρατιωτική κουλτούρα που αποκτούν τους καθιστούν ποιοτικά ανάλογους με τους αξιωματικούς, γι’ αυτό και η εξέλιξή τους σε ανώτερους βαθμούς είναι απολύτως δικαιολογημένη.
Η Ελλάδα χρειάζεται ποιότητα, όχι απλή ποσότητα
Η χώρα μας, σε αντίθεση με υπερδυνάμεις που βασίζονται στη μάζα και στον όγκο προσωπικού, στηρίζεται σε περιορισμένο ανθρώπινο δυναμικό. Επομένως, η ποιότητα των στελεχών είναι κρίσιμη. Οι απόφοιτοι των Σχολών Υπαξιωματικών καλύπτουν αυτό ακριβώς το κενό: με μόρφωση, ακαδημαϊκή συγκρότηση και στρατιωτική εκπαίδευση συνδυάζουν θεωρία και πράξη, προσφέροντας μοναδικό πλεονέκτημα στην επιχειρησιακή ισχύ.
Η ευθύνη της ηγεσίας
Αν η Πολιτεία, παρασυρόμενη από μια εσφαλμένη σύγκριση με τα αμερικανικά πρότυπα, οδηγήσει στην υποβάθμιση και τελικά στην κατάργηση των Σχολών Υπαξιωματικών, το οικοδόμημα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων θα υποστεί καίριο πλήγμα.
Η ευθύνη γι’ αυτό δεν θα βαραίνει μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά πρωτίστως τους Αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων, οι οποίοι οφείλουν να συμβουλεύσουν με σαφήνεια την πολιτική ηγεσία και να υπερασπιστούν τον στρατηγικό ρόλο των Σχολών.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Οι Σχολές Υπαξιωματικών δεν είναι απλά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Είναι θεσμός στρατηγικής σημασίας, ο οποίος προσφέρει στην Ελλάδα μια πολύτιμη δεξαμενή άριστων νέων που, αντί να κατευθυνθούν αποκλειστικά προς τις πανεπιστημιακές ή αξιωματικές σχολές, βρίσκουν σε αυτές μια παραπάνω επιλογή σταδιοδρομίας με εθνική αποστολή.
Η υποβάθμιση ή κατάργησή τους δεν θα σημάνει εξορθολογισμό, αλλά κατάρρευση με πάταγο ενός συστήματος που εξασφάλιζε για δεκαετίες στην Ελλάδα στελέχη με ανεκτίμητη αξία – στελέχη που λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές ισχύος σε ειρήνη και σε κρίση.

Επγός Ιωάννης Γιαννακόπουλος (45η Σειρά ΣΤΥΑ)
Εκπαιδευτής/Δοκιμαστής Μηχανικός Πτήσεων
C-130H/B AUP, P-3 B

Παρατίθεται άρθρο του Σμηναγού (ΤΜΑ) ε.α. κ. Μάρκου Κωνσταντίνου της 22ας σειράς ΣΤΥΑ, ως απάντηση σε άρθρο του προέδρου του ΜΤΑ Αντιπτεράρχου (Ι) ε.α. κ. Κωνσταντίνου Ιατρίδη για το πολυνομοσχέδιο και το Σώμα Υπαξιωματικών.

Απάντηση σε άρθρο Αντιπτεράρχου κ. Ιατρίδη που αναρτήθηκε σε περιοδικό τύπο με το οποίο συμφωνεί καθολικά με τις μεταρρυθμίσεις και αναβαθμίσεις που προτείνει ο ο Υπουργός Άμυνας κ. Δένδιας.

....Οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις παρουσιάζονται ως αναγκαίος εκσυγχρονισμός για την ενίσχυση της αποτροπής και της επιχειρησιακής ευελιξίας. Ωστόσο, πίσω από αυτήν τη ρητορική κρύβεται μια ουσιαστική αντίφαση: ενώ γίνεται λόγος για στρατό που θα ενσωματώνει τεχνητή νοημοσύνη, μη επανδρωμένα μέσα και κυβερνοδυνατότητες, οι Σχολές ΑΣΣΥ διολισθαίνουν σε εκπαιδευτικό επίπεδο πρώην ΙΕΚ, στερώντας από τους αποφοίτους ουσιαστική ακαδημαϊκή αναβάθμιση και καθηλώνοντάς τους στην οροφή του Ανθυπασπιστή.

Το αποτέλεσμα είναι στρατηγικά επικίνδυνο: η χώρα χάνει σταδιακά τη βαθμίδα των «μέσων αξιωματικών», στελεχών που, μέσα από πολυετή παραμονή σε καθήκοντα Υπαξιωματικών στη πρώτη γραμμή, συσσωρεύουν εμπειρία, τεχνική επάρκεια και διοικητική ωριμότητα ανεκτίμητη για τη συνοχή και την επιχειρησιακή συνέχεια.

Αυτοί οι αξιωματικοί υπήρξαν ιστορικά ο σκελετός της τεχνικής υποστήριξης και της καθημερινής λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων – ένας πολλαπλασιαστής ισχύος που δεν αναπληρώνεται ούτε από νεοτοποθετημένους αξιωματικούς χωρίς εμπειρία, ούτε από υπαξιωματικούς χωρίς προοπτική εξέλιξης.

Κι όμως, είναι τουλάχιστον παράδοξο –αν όχι αχαριστία– να υπερασπίζεται σήμερα ένας Αντιπτέραρχος πολιτικές που απαξιώνουν το ακαδημαϊκό και επαγγελματικό κύρος των ΑΣΣΥ, όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι υπήρξαν για δεκαετίες η εγγύηση της διαθεσιμότητας των αεροσκαφών, της ποιότητας συντήρησης και της ασφαλούς διεξαγωγής των αποστολών που στήριξαν και τη δική του σταδιοδρομία.

Εάν πράγματι στόχος είναι ο στρατηγικός εκσυγχρονισμός, τότε αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί με ακρωτηριασμένη την ακαδημαϊκή και επαγγελματική πορεία των στελεχών. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να καταλήξουμε σε ένα στράτευμα με δομές 21ου αιώνα αλλά προσωπικό εγκλωβισμένο σε πρότυπα παρελθόντος, με σαφώς μειωμένη πραγματική αποτρεπτική ισχύ.

Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν πρέπει να εξαντλείται σε οργανωτικά σχήματα. Η λύση βρίσκεται στην ουσιαστική ακαδημαϊκή ανωτατοποίηση των ΑΣΣΥ, στη σύνδεσή τους με πανεπιστημιακά προγράμματα και στην αξιοποίηση διεθνών προτύπων εκπαίδευσης. Μόνο έτσι θα εξασφαλιστεί ένα στράτευμα τεχνολογικά σύγχρονο, αλλά και με ανθρώπινο δυναμικό ικανό να ανταποκριθεί στις προκλήσεις του μέλλοντος με γνώση, εμπειρία και προοπτική.

Γράφει ο Σμχος ε.α Δημ. Σαλεμής της 23ης σειράς

Έχω την ανάγκη να γράψω μερικά πράγματα που με απασχολούν, όχι ως θεατής, αλλά ως άνθρωπος που υπηρέτησε επί δεκαετίες τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Μιλώ ως απόστρατος Σμήναρχος προερχόμενος από τη ΣΤΥΑ, με ειδικότητα μηχανικού αεροσκαφών. Έζησα από μέσα την εξέλιξη, την προσφορά και τις δυσκολίες του Υπαξιωματικού, του Τεχνικού, του Ανθρώπου που στηρίζει τη λειτουργία της Πολεμικής Αεροπορίας – και γενικότερα των Ενόπλων Δυνάμεων – με πράξεις, όχι με λόγια.
Με αφορμή τη συζήτηση για τη δημιουργία Κλάδου Υπαξιωματικών, νιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ.
Πιστεύω ότι η πρόοδος έρχεται μέσα από την εξέλιξη. Αλλά πρέπει να είναι ουσιαστική, δίκαιη και σχεδιασμένη με προοπτική.
Πρέπει να έχει κάποια βασικά χαρακτηριστικά:
Να είναι κατανοητή από όσους αφορά.
Να είναι επιθυμητή, όχι επιβεβλημένη.
Να είναι εφικτή και εφαρμόσιμη.
Να έχει σαφή στόχο και σκοπό.
Και φυσικά, να ενώνει και να δίνει ελπίδα, όχι να δημιουργεί ανασφάλεια και σύγχυση.
Τέτοιες αλλαγές δεν αφορούν αριθμούς ή πίνακες, αλλά ανθρώπους, ιστορίες, προσπάθειες, ιδρώτα, προσφορά.
Πρέπει να γίνει προετοιμασία, διάλογος, ξεκάθαρη ενημέρωση και αξιολόγηση των συνεπειών.
Η πολιτική ηγεσία έχει καθήκον να προστατεύει τον θεσμό.
Η στρατιωτική ηγεσία, όμως, έχει την ύψιστη ευθύνη. Γιατί εκείνοι θα αφήσουν το αποτύπωμα και την παρακαταθήκη. Και θα κριθούν για αυτό.
Το ίδιο ισχύει και για τους επιτίμους. Δεν μπορώ να καταλάβω τη σιωπή, ειδικά από ανθρώπους που υπηρέτησαν σε ανώτατες θέσεις.
Αν δεν συμφωνείτε με όσα γίνονται, πείτε το.
Αν συμφωνείτε, υπερασπιστείτε το με επιχειρήματα.
Αλλά η σιωπή, σε τέτοιες στιγμές, δεν είναι χρυσός – είναι απουσία. Και η απουσία από τη δημόσια συζήτηση για το μέλλον των στελεχών, είναι και αυτή μια στάση που κρίνεται.
Ως άνθρωπος που προέρχομαι από τα σπλάχνα του τεχνικού κόσμου της ΠΑ, που γνωρίζω τι σημαίνει να στηρίζεις την αποστολή χωρίς προβολείς, χωρίς τιμές και χωρίς κραυγές, δεν μπορώ να μείνω αμέτοχος.
Γιατί βλέπω, ακούω, διαβάζω – και προβληματίζομαι.
Τι μένει πίσω τελικά;
Ποια είναι η παρακαταθήκη που αφήνουμε στη νέα γενιά στελεχών;
Δεν γράφω για να διχάσω, ούτε για να μηδενίσω. Γράφω γιατί με νοιάζει. Γιατί υπηρέτησα. Και γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν στιγμές που πρέπει να τοποθετηθούμε - με σεβασμό, αλλά και με καθαρότητα.

Υ.Σ    Η αξία των Υπαξιωματικών αποτυπώνεται στο έργο τους. Είχα την τιμή να είμαι για δύο χρόνια προϊστάμενος στο συνεργείο κινητήρων των F-16. Η φωτογραφία είναι μια μικρή ματιά στον επαγγελματισμό, την αφοσίωση και το υψηλό επίπεδο των ανθρώπων που φροντίζουν καθημερινά να διατηρείται η επιχειρησιακή ετοιμότητα της Πολεμικής Αεροπορίας σε άριστο επίπεδο.

Γράφει ο Επγός ε.α. Σεβαστός Βλαχογιάννης της 9ης σειρας

Οι Ατομικές Βόμβες που ρίχτηκαν στις πόλεις της Ιαπωνίας Χιροσίμα και Ναγκασάκι

Πέρασαν 80 ολόκληρα χρόνια από τότε που ένα ισχυρό πλήγμα δέχθηκε η ανθρωπότητα και συγκλόνισε την παγκόσμιο κοινή γνώμη.

Η σκιά του εφιάλτη, του πανικού, του τρόμου, της φρίκης του πολέμου, της ανησυχίας, της αγωνίας, του άγχους και του φόβου, πλανιέται και σήμερα πάνω σε ολόκληρη την οικουμένη.
Ας θυμηθούμε με δέος και ας περιγράψουμε τι έγινε τότε με την ατομική βόμβα που έπεσε στην πόλη ΧΙΡΟΣΙΜΑ της Ιαπωνίας.
Δευτέρα πρωί της 6^ης Αυγούστου 1945 η ώρα είναι 04:30. Από το αμερικάνικο αεροδρόμιο ΤΙΝΙΑΝ και από την 509^η Composite Group απογειώνονται 6 αεροπλάνα ΜΠΟΪΝΓΚ Β-29 για να εκτελέσουν το «Σχέδιο Μανχάταν» με κατεύθυνση την Ιαπωνία και συγκεκριμένα τις πόλεις ΧΙΡΟΣΙΜΑ και ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ.
Τα 3 αεροπλάνα είναι μετεωρολογικά και τα άλλα 3 είναι:
1] Το υπερφρούριο Β-29 που φέρει στην πλώρη του το όνομα με μαύρα γράμματα «ENOLA GAY». Αυτό μεταφέρει την ατομική βόμβα με την εκρηκτική ύλη (ουράνιο 235) κι έχει ένα αστείο όνομα «Little Boy» (αγοράκι).
2] Το άλλο είναι Β-29 ονόματι «Great Artiste» και φέρει όργανα καταγραφής.
3] Είναι το Β-29 χωρίς όνομα (Νο 91) που φέρει ταινίες κινηματογράφου. Χαράζει η αυγή και οι αχτίδες του καλοκαιριάτικου ήλιου αρχίζουν να διαλύουν τα σύννεφα.
Το αεροπλάνο «ENOLA GAY» πετά προς την καταστροφή! Είναι ένα κομμάτι μέταλλο μεταξύ ουρανού και θάλασσας χαμένο στο διάστημα- καταφύγιο δώδεκα ανθρώπινων υπάρξεων, του πληρώματος- το οποίο τρέχει προς ένα πεπρωμένο που τα ίχνη του θα μείνουν για πάντα στην ιστορία.
Η ώρα περνά είναι 06:00 ο ήλιος καίει και η απεραντοσύνη του Ωκεανού εξακολουθεί να είναι κρυμμένη από μια έκταση χαμηλών νεφώσεων. Τα δύο Β-29 το «Great artiste» και το Νο 91 ακολουθούν πάντα σαν σκιές το «ENOLA GAY». Το ύψος είναι 2.500 μέτρα η ταχύτητα 440Km/h.
Ώρα 08:15 και 17΄΄ το σήμα σταματά απότομα και η βόμβα «Little boy» αποσπάται από το αεροπλάνο «ENOLA GAY», το οποίο αναπτύσσει μέγιστη ταχύτητα διαφυγής.
Σφυρίζοντας και στροβιλίζοντας η ατομική βόμβα της καταστροφής έκανε 43΄΄ να πέσει από το αεροπλάνο που την εξαπέλυσε.
Τραβήχτηκαν τα καλώδια δημιουργώντας τρύπες γύρω-γύρω του σώματος το οποίο έβαλαν αμέσως σε λειτουργία τους δείκτες του ρολογιού του πρώτου συστήματος οπλισμού της. Όταν έφθασε η βόμβα στο ύψος 2.300 μέτρα πάνω από το έδαφος ένας βαρομετρικός διακόπτης γύρισε ενεργοποιώντας το δεύτερο σύστημα οπλισμού. Αδύναμα ραδιοσήματα εκπέμπονται από την ατομική βόμβα καθώς πέφτει προς το έδαφος ακριβώς πάνω από το κεντρικό νοσοκομείο Σάινα της πόλης.
Ώρα 08:16 και 18΄΄ η ατομική έφθασε σε ύψος 580 μέτρα κι έδωσε το τελευταίο ραδιοσήμα.
Μια ηλεκτρική εκκένωση πυροδότησε τους θύλακες της πυρίτιδας παράγοντας μια ριπή συμβατικού πυροβολικού. Ένα μικρό μέρος από το συνολικό καθαρό ουράνιο 235 προχώρησε προς τα κάτω μέσα σε μια κάνη όπλου που ήταν στο εσωτερικό της βόμβας.
Το πρώτο έργο της εξίσωσης Αϊνστάιν Ε=mc2 βρίσκεται σε εξέλιξη στον πλανήτη Γη.
Μια φωτεινή σφαίρα δημιουργείται αβάσταχτη για τα μάτια των ανθρώπων και των ζώων, μια έκλυση θερμότητας έντονη που αστραποβολά σε μια ακτίνα 2.000 μέτρων, μια γροθιά της αποκάλυψης που εξαπέλυσε ο ουρανός πάνω στη γη. Η καθαρή διάλυση της ύλης μέσα στο ψυχεδελικό παραλήρημα ενός εξωγαλαξιακού κόσμου.
Ένα μεγάλο σύννεφο - μανιτάρι εμφανίζεται και ένα φως εκτυφλωτικό παγωμένο που σε κλάσμα της στιγμής το φασματοσκόπιο του ουρανού διαχώρισε σε όλα τα χρώματα της ίριδας και σκόρπισε χρυσάφι, μαργαριτάρια και διαμάντια.
Απλώνεται ως τα όρια των περιφερειακών συνοικιών της πόλης και μοιάζει σαν κυκλώπεια σφαίρα από μαγνήσιο με τριανταφυλλιά και πορφυρένια κρόσσια. Σε κλάσματα δευτερολέπτου πεθαίνουν πάνω από 90.000 άνθρωποι!!! Πεθαίνουν; Μια λέξη είναι αυτή.
Παύουν ή υπάρχουν όχι μόνο σαν ανθρώπινα όντα αλλά σαν υλικές υποστάσεις. Τα κύτταρά τους, σε μερικές περιπτώσεις οι ίδιες οι μοριακές τους δομές, εξαφανίζονται μέσα στο απόλυτο μηδέν.
Κανένα αίσθημα, κανένας πόνος, τίποτα. Άνθρωποι, ζώα, φυλλωσιές, οτιδήποτε οργανικό που υπάρχει στην πόλη Χιροσίμα σε ακτίνα 1.000 μέτρων από το επίκεντρο της ατομικής βόμβας εξατμίζεται σαν κοσμικός αιθέρας, οι άνθρωποι εξαερώνονται ζωντανοί, αφήνουν ανεξάλειπτα αποτυπώματα των σκιών τους. Σκιές νέων-γέρων-γυναικών-παιδιών-μωρών-αλόγων-σκύλων. Σκιές από κότες, μύγες, πεταλούδες και από λουλούδια. Σκιές φαντασμάτων.
Σε ακτίνα πάνω από 5.000 μέτρων από το εστιακό σημείο της έκρηξης υπάρχουν φοβερά άτυχοι  άνθρωποι που είναι προορισμένοι να υποφέρουν από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι για πολλά χρόνια.
Μακάβριο ασύλληπτο …Άνθρωποι κάρβουνο, άνθρωποι μούμιες, άνθρωποι κερί.
Η πίεση, η θερμότητα και ο κυκλώνας [με ταχύτητα 800Km/h] σαρώνουν τα πάντα, ερημώνουν την κατοικημένη περιοχή της Χιροσίμα.
Απέραντη φρίκη η καταστροφή της Χιροσίμα. Ακόμη 60.000 τραυματίες.
Πολλοί, πάρα πολλοί θα πεθάνουν τις επόμενες μέρες, εβδομάδες, μήνες ακόμα και χρόνια, διαβρωμένοι από τις ακτινοβολίες της ραδιενέργειας. Δεν έχει σημασία ποιος είναι ο αριθμός ανθρώπων που χάθηκαν! Σημασία έχει ότι στη Χιροσίμα εγκαινιάστηκε μια άλλη εποχή για την οποία η ανθρωπότητα δεν ήταν προετοιμασμένη.
Η Χιροσίμα έγινε ένα σύμβολο για μια προειδοποίηση, γραμμένη με τη φωτιά πάνω από άθλιες στάχτες της. Το 1949 αναγορεύτηκε Παγκόσμιο ιερό της ειρήνης.
Μετά από 3 ημέρες στις 9 Αυγούστου 1945 μία άλλη ατομική βόμβα ονόματι Fat Man έπεσε στην πόλη ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ της Ιαπωνίας σκοτώνοντας 39.000 ανθρώπους και τραυματίζοντας 25.000 ακόμη.
Κάποτε ο μεγάλος επιστήμονας Αϊνστάιν είχε πει: στον Δ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι άνθρωποι (όσοι έχουν απομείνει από τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) θα πολεμούν μεταξύ τους με πέτρες.

BΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ  ΣΕΒΑΣΤΟΣ
Eπγός ε.α. 9η Σειρά ΣΤΥΑ