Γράφει ο Σμχος ε.α Ευθ. Γκιτέρσος Αν. Γενικός Γραμματέας Σ.Α.Σ

Αντιμετωπίζουμε τις επιπτώσεις ενός ζοφερού παρόντος και μέλλοντος σε παγκόσμιο επίπεδο και σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα. Άλλοι το λένε κρίση. Μια κατάσταση που αποστερεί από εκατομμύρια ανθρώπους κάθε όνειρο, κάθε προγραμματισμό, κάθε ολοκλήρωση. Συνταγή έτοιμη για το πως πρέπει να πορευθούμε δεν υπάρχει, αλλά ούτε και νέος μεσσίας, σωτήρας που θα σώσει την τιμή, την υπόληψη και την αξιοπρέπειά μας. Όποιος τάζει, σε τέτοιους καιρούς, έτοιμες λύσεις έχει κιόλας μηδίσει. Πέρασαν εβδομήντα ημέρες από την εφαρμογή του νόμου λαιμητόμου, του νόμου Δένδια 5265/10-1-2026 και δεν μπορούμε να συνέλθουμε από το σοκ και δέος που δημιούργησε με την ψήφισή του από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Οι ε.ε. συνάδελφοί μας είναι μαζικά και διαρκώς στα κάγκελα. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν το πως αισθάνονται από την προδοσία που έχουν υποστεί από την πολιτική και φυσική τους ηγεσία. Ψάχνονται απεγνωσμένα να κρατηθούν σταθερά από κάπου για να ισορροπήσουν. ΔΕΝ εισακούστηκαν οι έντονες φωνές διαμαρτυρίας μας τον τελευταίο χρόνο. Πρυτάνευσαν οι φωνές των σκοπιμοτήτων, της διάσπασης και της απαξίωσης των αποφοίτων των παραγωγικών μας Σχολών. Έμεινε, τώρα, σε εμάς κληρονομιά άδικη, ανορθολογική και εθνικά επικίνδυνη που θα πρέπει, επειγόντως, να διαχειριστούμε. Να επανορθωθεί, το συντομότερο δυνατόν, με νομοθετική παρέμβαση, η πραγματική αναβάθμιση της ακαδημαϊκής και ιεραρχικής εξέλιξης των αποφοίτων των Σχολών μας. Δυστυχώς, εμείς είμαστε σίγουροι πως κάθε ημέρα που θα περνάει θα αποδεικνύεται, μέσα στις πολεμικές μονάδες, το δίκαιο των επιχειρημάτων μας. Το κατεκτημένο λειτουργικό επίπεδο ιεραρχίας και προαγωγών των αποφοίτων ΑΣΣΥ δεν ήταν ένα καρκίνωμα που έπρεπε να αφαιρεθεί. Ήταν η επιτυχημένη, εξελικτική, επιχειρησιακή, ιστορική συνέχεια των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Οι δικοί τους ιδιοτελείς σχεδιασμοί, όπως πάντα συνέβαινε και στο παρελθόν, είναι αυτοί που θα δημιουργούν καθημερινές αγκυλώσεις στη λειτουργία των ΕΔ. Αν καθυστερήσουν οι λύσεις που προτείνουμε, θα ψάχνουν να βρουν ελληνόπουλα για να στελεχώσουν τις πολεμικές μονάδες, αλλά δεν θα βρίσκουν. Τότε βέβαια η ύβρις που έχουμε υποστεί θα φέρει τη Νέμεσις και ας ελπίσουμε ότι η καταστροφή (Τίσις) να πέσει μόνον στα κεφάλια τους και να μη γίνει εθνική καταστροφή. Δεν συνειδητοποιεί άραγε η φυσική μας ηγεσία, ότι οι ΕΔ λειτουργούν από το φιλότιμο και την αγάπη μας για αυτές και όχι επειδή μας έχουν πείσει οι ηγέτες μας και μας οδηγούν με τη μεγαλοσύνη τους και τη σοφία τους στη μάχη; Πόση έπαρση και αλαζονεία από τη μεριά τους θα αντέξουμε πια;
Χρειαζόμαστε άμεσα οξυγόνο! Πρέπει να αναπνεύσουμε!
Δεν φαίνεται, όμως, στον εγγύς ορίζοντα ότι έχουμε πολλές επιλογές. Άλλωστε είναι πολλές οι σειρήνες που προσπαθούν έντεχνα να μας πείσουν να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα. Το πρόβλημα, όμως είναι εδώ, παρών και βοά. Κυνικά μας υπενθυμίζουν, ότι ο συσχετισμός των δυνάμεων γέρνει καταθλιπτικά συν τω χρόνω σε βάρος μας.

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Οι αποφάσεις που θα πάρουμε πρέπει να είναι συνειδητές. Είτε να παραδοθούμε και όπου βγει, είτε να παλέψουμε μεθοδικά, με σχέδιο και στο τέλος να νικήσουμε. Η πρώτη λύση είναι αδιέξοδη, υποτελής και εθνικά αυτοκτονική. Δεν ταιριάζει στην ιστορία μας. Δεν μπορούμε να τη δεχτούμε.
Μας μένει μόνον η μάχη. Οι σημερινές δυσκολίες δεν είναι λόγος για να παραιτηθούμε από τον υπαρξιακό αγώνα μας, όποια μορφή κι αν του δίνουμε κατά καιρούς. Οι νόμοι έρχονται και παρέρχονται. Τους συσχετισμούς, εμείς, οφείλουμε να τους αλλάξουμε. Να διαμορφώσουμε, ανυποχώρητα, νέες δυνατότητες ενότητας, συντονισμού και πάλης για τους Συλλόγους μας. Να προσαρμόσουμε το Καταστατικό μας στις νέες προκλήσεις.
Χρειάζεται επομένως γρήγορη προσαρμογή στα νέα δεδομένα, σεβασμός στις καταστατικές μας αρχές, γνώση και συμμετοχή.
Θεμέλιο πρέπει να είναι μια σύγχρονη Ανώτατη Σχολή Αποφοίτων Τεχνολόγων με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις σημερινές ανάγκες της ΠΑ για την συνολική επιχειρησιακή αναβάθμιση του Κλάδου. Άμεση κατάργηση του ν. Δένδια και δημιουργία νέου σχετικού νομοθετήματος με τη συμμετοχή μας και τις απόψεις μας.

Ότι σήμερα φαίνεται ανέφικτο, να το κάνουμε εφικτό αύριο κιόλας. 

Σμχος ε.α. Ευθ. Γκιτέρσος (από την παρέμβαση στην ΕΓΣ 21/3/26)

 Γράφει ο Επγός ε.α  Σεβαστός Βλαχογιάννης της 9ης σειράς ΣΤΥΑ

Πέρασαν 205 χρόνια από την αγία ημέρα του Μαρτίου 1821, όταν οι Έλληνες άδραξαν τα όπλα για να γκρεμίσουν το μισητό τείχος του τυράννου, που 369 χρόνια σπάραζε την ελληνική ψυχή και ρήμαζε το έθνος .
Η ιστορία κατέγραψε και επέβαλε στη μνήμη μας Επικούς πρωταγωνιστές του Αγώνα .
Πρέπει να θυμόμαστε και να δοξάζουμε εκείνους τους ήρωες που αγωνίστηκαν για να γίνει η ελπίδα πραγματικότητα:
Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Αθ. Διάκος, Ανδρούτσος, Μπότσαρης, Παπαφλέσσας, Υψηλάντης, Μαυρομιχάληδες, Π.Π. Γερμανός, Μιαούλης, Κανάρης και τόσοι άλλοι που σήκωσαν στους ώμους τους την Ελλάδα και τη χάρισαν στις επόμενες γενιές υπερήφανη και ελεύθερη.
Αλλά και ηρωικές μάχες: Μεσολόγγι, Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Μανιάκι …
Την 25^η Μαρτίου πάντοτε εορτάζουμε με τον προσήκοντα σεβασμό γιατί σ’αυτή την ημέρα χρωστάμε την ελευθερία μας.
Πρέπει να εορτάζουμε επειδή ο ελληνισμός επέζησε μετά από 4 αιώνες δουλείας, επειδή η γλώσσα, η ιστορία και η θρησκεία δεν παραδόθηκαν στον κατακτητή και επειδή η ελπίδα για την ανάσταση του Έθνους άναψε τη φλόγα για τον ξεσηκωμό και την απελευθέρωση.
Η Επανάσταση του 1821 ήταν η επίγεια εκδήλωση της ομορφιάς της δράσης, της πίστης και της ελευθερίας.
Από την αρχή έως το τέλος του θαύματος της Εθνεγερσίας η μορφή ήταν κρυστάλλινη, συγκεκριμένη, εγχάρακτη στις συνειδήσεις και της ψυχής των ηρώων μας, οι Έλληνες δεν αναμετρήθηκαν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία για χρήματα και κτήματα, ούτε ικέτεψαν τα δίκαιά τους με κλάψες και επικλήσεις του οίκτου των δυνατών.
Άδραξαν τα ξίφη και τα καριοφίλια, ορκίστηκαν στο Ευαγγέλιο, έκαναν το Σταυρό τους και έβαλαν εναντίον των αλλόπιστων βαρβάρων. 
Ο Αγώνας δεν έγινε μόνο για την πατρίδα, αλλά και για τη Θρησκεία.
Ποιος μπορεί να λησμονήσει τα πρωτοπαλίκαρα της λευτεριάς μας: Τον Αθ, Διάκο [Αλαμάνα], τον Γρηγόριο Δικαίο-Παπαφλέσσα [Μανιάκι], τον καλόγερο Σαμουήλ [Κούγκι].
Και ακόμη πλήθος ιερωμένων που έδρασαν και έλαβαν μέρος στις διάφορες φάσεις στον ιερό Αγώνα του Έθνους μας.
Η ευόδωση της Εθνεγερσίας του 1821 είναι πραγματικό θαύμα.
Το συμπέρασμα που βγαίνει από όλες τις ιστορικές πηγές, απομνημονεύματα, επιστολές, έγγραφα, περιηγητικά κείμενα και άλλες γραπτές μαρτυρίες της εποχής εκείνης είναι ότι οι παράτολμοι αγωνιστές, που ανέλαβαν το μεγάλο εγχείρημα, είχαν πλήρης διαμορφωμένη ελληνορθόδοξη συνείδηση, ακλόνητη πίστη, πολέμησαν στο όνομα Του Αγίου Τριαδικού Θεού, στον οποίο και βάσιζαν τις ελπίδες τους και από τον οποίο αντλούσαν τη βεβαιότητα για τη νίκη.
Ο πόθος για την Ελευθερία, έννοια και πράξη, αίσθημα και λόγος, είναι αυτός που δεσπόζει τους Αγώνες του Έθνους.
Το πνεύμα της Ελλάδας είναι εκείνο που εκφράζει διαχρονικά το μεγαλείο της φυλής από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Είναι εκείνο που δίνει την πρωτοπορία, γιατί μόνο το πνεύμα, έκφραση του ωραίου, του δικαίου, του αληθινού, είναι αυτό που γεννάει, προσφέρει αξίες, ιδεώδη, ιδανικά, δημιουργεί υπερβάσεις, ανατάσεις και εκφράζει τον άνθρωπο σε όλο το μεγαλείο, σύμφωνα και με το «καθ’ ομοίωσιν της πλάσης μας από Το Δημιουργό Θεό».
Το πνεύμα είναι εκείνο που εκφράζει τις αρετές των Ελλήνων, καλλιεργεί την ανδρεία της ψυχής και την ευαισθησία της καρδιάς, κάνει το Έθνος μας χαρισματικό και γενναίο.
Η θυσία επωνύμων και ανωνύμων, που με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της ελευθερίας και βλάστησε, εθέριεψε, καρποφόρησε και έκανε τη σημερινή Ελλάδα που την θαυμάζουν οι φίλοι μας και την σέβονται οι εχθροί μας!

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821! Ζήτω το Έθνος! Ζήτω οι Ένοπλες Δυνάμεις!

Επγός ε.α. Βλαχογιάννης Σεβαστός
9η Σειρά ΣΤΥΑ

Έχουν περάσει τέσσερις μήνες από την ψήφιση του νόμου λαιμητόμου, ν. Δένδια 5265/2026, για τις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) και το προσωπικό τους. Παρά τις παγκόσμιες κοσμογονικές ανακατατάξεις, τους συγκλονιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς και περιπέτειες στις οποίες μας έχουν οδηγήσει κυρίαρχοι μηχανισμοί ιδιοτελών συμφερόντων, το κλίμα στις ΕΔ και ιδιαίτερα στην Πολεμική Αεροπορία εξακολουθεί να είναι τεταμένο. Οι συνάδελφοι απόφοιτοι των ΑΣΣΥ δεν μπορούν, δεν θέλουν να ξεχάσουν και δεν πρόκειται να συμβιβαστούν με καμία έκπτωση των κατακτημένων, σύγχρονων δικαιωμάτων τους και επαγγελματικών τους υποχρεώσεων. Μπορεί η ηγεσία του ΥΠΕΘΑ να έχει στα χέρια της το κοινοβουλευτικό οπλοστάσιο και να κραδαίνει το νόμο Δένδια για να στηρίξει το παράλογο, γκροτέσκο, αφήγημά της, εμείς, όμως, έχουμε μαζί μας την επιτυχημένη, εξελικτική, επιχειρησιακή, ιστορική συνέχεια των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν έχουμε σκοπό να οπισθοχωρήσουμε. Είναι εθνικό μας χρέος, όπως πολλές φορές έχει αναλυθεί από το Συντονιστικό μας Συμβούλιο, να μην διαλυθούν οι ΕΔ, να μην σπάσει η συνοχή τους. Όσο γρηγορότερα γίνει αυτό αντιληπτό από την ελληνική κοινωνία και τα θεσμικά της όργανα δημόσιας παρέμβασης, τόσο λιγότερο θα μειωθούν οι επιπτώσεις στην επιχειρησιακή, αποτελεσματική ετοιμότητα των ΕΔ.
Κοινωνικά, συνειδητοποιούμε δειλά και αργά, ότι ζούμε ζοφερές ημέρες και παράδοξους καιρούς. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο ΥΕΘΑ κ. Δένδιας με τους «άγνωστους» συμβούλους του, επικουρούμενος από τα φιλικά ΜΜΕ, έχει σχεδιάσει για τις ΕΔ μια νέα εποχή νεοφιλελεύθερης μετάβασης, υποτέλειας σε ελιτίστικους εξωχώριους και γηγενείς μηχανισμούς και επιχειρήσεις ροκανίζοντας, όλοι μαζί, το δημόσιο χρήμα. Το στήσιμο της πολεμικής οικονομίας και το re- arm σε όλες τις χώρες της Ευρώπης είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Επιπλέον, η δημιουργία ανορθολογικής, στρεβλής, ιδεοληπτικής και ρουσφετολογικής στρατιωτικής δομής των παρελθόντων ετών, χρησιμοποιήθηκε αναίσχυντα από την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ για την εν καιρώ διάλυση ουσιαστικά των αποφοίτων ΑΣΣΥ και των Σχολών τους.   
Είναι, πράγματι, επικίνδυνοι!
Κι εμείς, ως άλλοι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», προδομένοι από όσους είχαν και έχουν χρέος να μας υποστηρίζουν, θα συνεχίσουμε να δηλώνουμε παρών και να αγωνιζόμαστε. Γιατί θα μας καλεί η καθημερινή ανεπάρκεια της λειτουργείας των ΕΔ. Ήδη οι επιπτώσεις του νόμου Δένδια αφήνουν αποτυπώματα. Η λειψανδρία και το αλαλούμ που επικρατεί στους χώρους εργασίας, σε συνδυασμό με το εξασθενημένο ηθικό των συναδέλφων μας δημιουργούν περιβάλλον ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Η επικοινωνιακή προσπάθεια των Γενικών Επιτελείων για ανύψωση του ηθικού στο προσωπικό φαίνεται, να μη φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Αντιθέτως, μερικές φορές εξοργίζει τα στελέχη.
Από την άλλη μεριά, οι εν ενεργεία συνάδελφοί μας, έχουν επιδοθεί σε έναν μαζικό αγώνα δρόμου για δικαστική προσβολή τμημάτων του νομοσχεδίου ή και του συνόλου του. Είναι, βεβαίως, απόλυτα δικαιολογημένοι και αγανακτισμένοι! Τους κλέψανε τη ζωή τους και τα όνειρά τους! Προκειμένου να εξυπηρετήσουν στενά κομματικά, παραταξιακά, πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα και αλλότριες ντιρεκτίβες, δημιουργούν ένα στρατό ασπόνδυλο, δουλικό, αναλώσιμο, χωρίς εμάς, ετοιμάζοντας νέες εθνικές συμφορές. Είναι και τα παραπάνω, ένας σοβαρός λόγος που στοχοποιήθηκαν οι απόφοιτοι ΑΣΣΥ και οι Σχολές τους.
Ξεκινάμε, λοιπόν ξανά, νέα εποχή αγώνων για τα δίκαιά μας, όμως από δυσμενέστερη αφετηρία. Έτσι κι αλλιώς δεν μας δίνεται άλλη επιλογή. Γνωρίζουμε καλά από την εμπειρία μας, ότι οι δικαστικές προσφυγές είναι κι αυτό ένα μέσο πίεσης προς την πολιτική ηγεσία. Είναι χρονοβόρο, κοστοβόρο και μερικές φορές ατομικό μέτρο εφησυχασμού. Ότι, δηλαδή, θα μας λύσουν άλλοι τα προβλήματά μας που μας δημιουργούν οι πολιτικοί μάνατζερς.

Λίγες μόνον ημέρες μετά τη σύγκληση της τακτικής ΓΣ του Συλλόγου Αποφοίτων ΣΤΥΑ (7/2) αναγκαζόμαστε, κάτω από την πίεση των γεγονότων και την απαίτηση των συναδέλφων μας, να καλέσουμε νέα Έκτακτη ΓΣ των μελών μας την 21 Μαρτίου 2026. Ο κύριος λόγος είναι να αναδειχθούν τα μείζονα προβλήματα που μας αφορούν, να πάρουν καταστατικό χαρακτήρα και να χαράξουμε συλλογικά και μαζικά νέα διεκδικητική γραμμή. Να σταθούμε όρθιοι και να ξαναπιάσουμε το σπασμένο νήμα των μαχητικών διεκδικήσεων. Μαζί με όλους τους συναδέλφους μας, συντονισμένα και αποτελεσματικά. Μαζί με την ελληνική κοινωνία και κυρίως το οργανωμένο και αγωνιζόμενο τμήματός της, για αμοιβαία ενημέρωση και διεκδικητικό συντονισμό των δράσεών μας, μιας και τα προβλήματα είναι κοινά.
Όταν η κοινωνία θέλει, ο κάθε νόμος δεν εφαρμόζεται και ανατρέπεται ανά πάσα στιγμή μαζί με τους μέντορές του!

Συλλογικό κείμενο και για την αντιγραφή

               Ευθ. Γκιτέρσος
                 Αν. ΓΓ/Σ.Α.Σ    

 Γράφει ο Επγός ε.α  Σεβαστός Βλαχογιάννης της 9ης σειράς ΣΤΥΑ

Μια ξεχωριστή στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας στο τέλος του 18^ου αιώνα: το όνομα του  ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ.
Πρώτη μορφή στη ζωή και την ιστορία της Παλιγγενεσίας. Μοναδικός! Ανεπανάληπτος!
Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών.
Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τσεργίνης, αργότερα οι Κολοκοτρωναίοι υιοθέτησαν το αρβανίτικο όνομα Μπιθέγκουρας, που σημαίνει αυτόν που έχει έντονους γλουτούς και στη συνέχεια το μετέφρασαν σε Κολοκοτρώνη.
Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770, Δευτέρα της Λαμπρής, σε ένα βουνό κάτω από ένα δένδρο στην παλιά Μεσσηνία στο Ραμαβούνι .
Ο πατέρας του ο αρματολός Κωνσταντής και η μητέρα του η Ζαμπία ή Ζαμπέτα κόρη του καπετάν Κωστάκη από την Αλωνίσταινα της Μαντινείας, απέκτησαν 5 παιδιά (4 γιους και μία κόρη).
Ο πρωτότοκος των παιδιών ήταν ο Θεοδωρής.
Ο πατέρας του υπήρξε ο κυριότερος συντελεστής της εξόντωσης των Αλβανών που λυμαίνονταν την Πελοπόννησο... ήταν ο πιο φημισμένος κλέφτης και αρματολός .
Το 1780 σκοτώθηκε από τους Τούρκους και στην ίδια μάχη σκλαβώθηκαν τα δύο μικρά αδέρφια του.
Ο 10χρονος τότε Θεοδωρής καταφεύγει στην Αλωνίσταινα με την αδερφή του, την καπετάνισσα μάνα του και τον θείο του Αναγνώστη. Θα μεγαλώσει και θα ανδρωθεί με το όπλο στο χέρι, ως κάπος, κλέφτης και αρματολός πελοποννησιακού τύπου, επικεφαλής δικής του ομάδας παλικαριών.
Ο απελευθερωτικός Αγώνας των Ελλήνων αρχίζει στην Πελοπόννησο κι εκεί τελειώνει.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πάντα παρών, θα αναδειχθεί πρωταγωνιστής.
Από τους προεπαναστατικούς χρόνους ο Θεόδωρος κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του, πολεμώντας ως κλεφταρματολός.
Ο Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των κλεφτών της Πελοποννήσου και στα 15 του έγινε καπετάνιος, έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος.
Το 1790 παντρεύεται την κόρη ενός πρώτου προεστού του Λεονταριού την Αικατερίνη Καρούτσου και αποκτούν 6 παιδιά (3αγόρια και 3 κορίτσια), νοικοκύρης, καλός σύζυγος, αγαπάει πολύ τα παιδιά του με σπίτι δικό του, με κτήματα και πολλά δένδρα ελιές.
Το 1805 πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο.
Το 1806 οι Τούρκοι κυνηγούν την οικογένειά του και υποχρεώνεται να εγκατασταθεί στη Ρωσοκρατούμενη Ζάκυνθο. Θα αγωνίζεται εκεί επί 15 χρόνια για να μεγαλώσει τα παιδιά του αλλά και να θάψει την αγαπημένη του γυναίκα. Άσκησε κατά καιρούς το επάγγελμα του μακελάρη (εμπορία ζώων) διαμένοντας σε ένα φτωχόσπιτο για να συντηρεί την οικογένειά του.
Από το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο...από τότε έχει και την περικεφαλαία με τη λέξη «είθε». Τιμήθηκε  με τον βαθμό του μαγγιόρου (Ταγματάρχης) για τη δράση του εναντίον των Γάλλων. Η θητεία αυτή του παρέχει σπουδαίες γνώσεις για την τέχνη του πολέμου. Την 1^η Δεκεμβρίου 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο, έσπευσε να κατηχήσει τον πρωτότοκο γιο του Πάνο.
Όταν έφθασε η ώρα του Μεγάλου Σηκωμού, έφυγε από τη Ζάκυνθο (3-1-1821) σε τρεις ημέρες αποβιβάστηκε στη Μάνη και σε λίγο αναλάμβανε την αρχιστρατηγία του Ιερού Απελευθερωτικού Αγώνα, που οδήγησε στην Εθνική Παλιγγενεσία. Ως απεσταλμένος της Μάνης σήκωσε μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στις 23 Μαρτίου 1821 τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα και επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, την απελευθέρωσε.
Στις 12-13 Μαΐου 1821 νίκησε τους Τούρκους στο Βαλτέτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 πολιόρκησε και άλωσε την Τριπολιτσά.
Η πρώτη ελληνική κυβέρνηση τον διόρισε τότε στρατηγό. Και ενώ επιχειρούσε την πολιορκία της Πάτρας, έφτασε στην Πελοπόννησο ο Δράμαλης με 30.000 άντρες. Ο Κολοκοτρώνης έλυσε την πολιορκία της Πάτρας και κυρίεψε τα στενά των Δερβενακίων, όταν ο Δράμαλης αποκλεισμένος στην αργολική πεδιάδα, αναγκάστηκε  για να ξεφύγει, να περάσει με το στρατό του από τα Δερβενάκια.
Ο Κολοκοτρώνης τον χτύπησε και τον κατέστρεψε (25-27 Ιουλίου 1822). Μετά από αυτήν την περίλαμπρη νίκη ανακηρύχτηκε αρχιστράτηγος της Πελοποννήσου.
Στις 30 Νοεμβρίου 1822 απελευθέρωσε το Ναύπλιο.
Στον εμφύλιο σπαραγμό του 1823 που ξεκίνησε από τις διχόνοιες των πολιτικών κομμάτων ο Κολοκοτρώνης έχασε τον γιο του Πάνο και ο ίδιος φυλακίστηκε για 4 μήνες σε Μοναστήρι της Ύδρας.
Με την εισβολή του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να βοηθήσει την Πατρίδα για μια ακόμα φορά.
Επειδή δεν μπορούσε να παρατάξει στρατό ανάλογο του αιγυπτιακού, παρενοχλούσε τον εχθρό χτυπώντας τα μικρά αποσπάσματα και καταστρέφοντας τα τρόφιμα και τις ζωοτροφές.
Στις 11 Ιουνίου 1825 η πρωτεύουσα του Μοριά έπεσε στα χέρια του Ιμπραήμ, παρά τις προσπάθειες του Γέρου και των άλλων οπλαρχηγών.
Ο Αιγύπτιος πασάς άρχισε να πυρπολεί τα χωριά και τους αγρούς αναγκάζοντας τους κατοίκους να δηλώνουν υποταγή. Ο Γέρος του Μοριά έστειλε τα παλικάρια του στα χωριά που δήλωναν υποταγή, είτε με το καλό είτε με τη βία κατάφερε να κρατήσει τη φλόγα της Επανάστασης.
Τα λόγια του ήχησαν τότε χαρακτηριστικά: «Φωτιά στα σπίτια και τσεκούρι στην περιουσία και τον λαιμό εκείνων που κάνουν τα χατίρια των Τούρκων. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»
Στην Ελλάδα το 1828 έφτασε η Γαλλική εκστρατεία του Μοριά. Τότε ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να αναγνωρίσει αυτόνομο ελληνικό κράτος και ο αιγυπτιακός στρατός να φύγει.
Μετά τη δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια ο Κολοκοτρώνης υποστήριξε τον Όθωνα. Η αντιβασιλεία με σύμφωνη γνώμη των μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία και Γαλλία) αποφάσισε να αποκλείσει τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης από τον τακτικό στρατό και μάλιστα να τους φυλακίσει με την κατηγορία ότι προετοίμαζαν εξέγερση. Πρώτος από όλους πιάστηκε ο Κολοκοτρώνης (7 Σεπτεμβρίου 1833) και στις 26 Μαΐου βγαίνει η απόφαση καταδίκης του σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Ο Κολοκοτρώνης έμεινε στη φυλακή, στο Παλαμήδι του Ναυπλίου, μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνα. Από το 1834 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, αφού είχε υπαγορεύσει τα απομνημονεύματά του, τα οποία εκδόθηκαν το 1851.
Η εθνική δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη δε χωράει σε μερικές σελίδες.
Θα αναδειχθεί ο αρχηγός των όπλων. Θα καταγάγει θριάμβους στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια, στον Αγώνα κατά του Ιμπραήμ. Θα φυλακιστεί από την κυβέρνηση του Κουντουριώτη. Θα δικαστεί σε θάνατο από την Αντιβασιλεία, θα επιζήσει!

Τιμημένος, δοξασμένος και δαφνοστεφανωμένος!
Για τις αρετές του, την ανδρεία και την τόλμη του αλλά και τη σύνεσή του και τη σοφία του, ο λαός τον τίμησε ονομάζοντάς τον «Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ».

Επγός ε.α. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΕΒΑΣΤΟΣ 
9η Σειρά ΣΤΥΑ