Γράφει ο Ασμχος (ΤΜΑ) ε.α. Γεώργιος Λαθουράς της 31ης Σειράς 

Οι συνέπειες του ν/σ του ΥΠΕΘΑ στην Πολεμική Αεροπορία

Πριν την ψήφιση του ν/σ, το οποίο αφορά τις ΕΔ, με τίτλο «Χάρτης Μετάβασης των ΕΔ στη Νέα Εποχή», θα ήθελα να καταθέσω την άποψη μου και τις ανησυχίες μου για  τις συνέπειες (επιβάρυνση κλπ.), που θα έχει αυτό στο κόστος συντήρησης των μέσων της ΠΑ, καθώς επίσης και τη μείωση της επιχειρησιακής δυνατότητάς της.
Σύμφωνα με το εν λόγω ν/σ το οποίο απαξιώνει βαθμολογικά τους αποφοίτους της ΣΜΥΑ και όχι μόνον, οδηγεί και στο κλείσιμο της Σχολής, λαμβάνοντας υπόψη τα ακόλουθα:

α. Τη μείωση των εισαγομένων μαθητών στη ΣΜΥΑ την τελευταία δεκαπενταετία
β. Τη μη πρόσληψη ΕΜΘ
γ. Τη μειωμένη πρόσληψη ΕΠΟΠ
δ. Την αύξηση των παραιτήσεων υπαξιωματικών και αξιωματικών, κυρίως τεχνικών, τα τελευταία έτη.
ε. Το κλίμα που επικρατεί, σύμφωνα με δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, τα οποία δεν διαψεύσθηκαν από το ΥΠΕΘΑ, στο προσωπικό των Μονάδων της ΠΑ, Υπαξιωματικούς και  Αξιωματικούς, οι οποίοι ανησυχούν για το μέλλον τους και προσανατολίζονται για τρόπους απόκτησης πτυχίων με σκοπό την κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων για μελλοντική χρήση.
στ. Τη μείωση του παραγόμενου έργου των εργοστασίων της ΠΑ την τελευταία δεκαπενταετία λόγω μη ύπαρξης του απαιτούμενου προσωπικού, που έχει ως συνέπεια τη μη ανάληψη ανάλογου φόρτου εργοστασιακής συντήρησης.
 ζ. Την απαξίωση της ΕΑΒ την τελευταία δεκαπενταετία, που έχει ως συνέπεια τη μείωση ενταγμένου φόρτου για εργοστασιακή συντήρηση και τη μη τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων παράδοσης του αναλυμένου φόρτου.
 η. Το αυξημένο κόστος συντήρησης σε επισκευαστικά κέντρα εσωτερικού και εξωτερικού (τιμή εργατοώρας).
θ. Τη μη έγκαιρη απόδοση εντός του χρονικού πλαισίου αεροσκαφών και ελικοπτέρων, που είναι ενταγμένα για συντήρηση σε επισκευαστικά κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού.
ι.  Την ομιλία του ΥΕΘΑ στη ΒτΕ όπου, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, προσανατολίζεται να δοθεί μέρος του έργου της Τεχνικής Υποστήριξης σε επισκευαστικά κέντρα εκτός ΠΑ.

Συμπεραίνεται, ότι θα μειωθεί σημαντικά το παραγόμενο έργο της τεχνικής υποστήριξης της ΠΑ, δεδομένου ότι δεν θα υπάρχουν οι απαραίτητοι ανθρώπινοι πόροι για να παράγουν αυτό το έργο. Οι Περιοδικές Επιθεωρήσεις αεροσκαφών θα περιορισθούν, μέρος των σταθμών εργασίας όπως συνεργείων αεροκινητήρων θα καταργηθεί, έργο των συνεργείων Avionics, παρελκομένων, οπλισμού, ηλεκτρισμού και άλλων συνεργείων θα μειωθεί.
Αυτό θα έχει ως συνέπεια μέρος του έργου το οποίο παράγεται για το Β΄ βαθμό συντήρησης και από τα εργοστάσια της ΠΑ, να εκτρέπεται σε επισκευαστικά κέντρα κυρίως του εξωτερικού.
Αυτό θα έχει ως συνέπεια την αύξηση του κόστους συντήρησης των αεροσκαφών, αεροκινητήρων, των μειζόνων συγκροτημάτων και παρελκομένων αυτών και λοιπών μέσων. Το κόστος αυτό όμως κρίνεται απαγορευτικό, δεδομένου αφενός μεν η τιμή της εργατοώρας είναι αρκετά υψηλή, περίπου στα ενενήντα πέντε (95) ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, αφετέρου δεν είναι δύσκολο ο προϋπολογισμός της ΠΑ να αντέξει ένα τόσο μεγάλο κόστος.
Σε ότι αφορά το επιχειρησιακό σκέλος: κάθε σοβαρή αεροπορία του κόσμου, μελετά και εκδίδει σχέδια επιχειρήσεων για εφαρμογή σε περίπτωση πολέμου και κρίσεων. Τα σχέδια αυτά προβλέπουν μία ορισμένη μέρα τον αριθμό των αεροσκαφών, των  αεροκινητήρων, μέσων και προσωπικού που πρέπει να διαθέτει, για να διεξαγάγει επιχειρήσεις προκειμένου να πετύχει τους αντικειμενικός της σκοπούς. Στα σχέδια αυτά φυσικά  υπολογίζονται  τα αεροσκάφη, οι κινητήρες και άλλα μέσα που θα ευρίσκονται σε επισκευαστικά κέντρα εκτός της ΠΑ. Λαμβάνοντας υπόψη τις αρνητικές συνέπειες από τη μείωση του τεχνικού προσωπικού, δηλαδή τη μείωση του παραγόμενου έργου από την τεχνική υποστήριξη, που θα έχει ως συνέπεια την εκτροπή έργου σε επισκευαστικά κέντρα εσωτερικού και εξωτερικού, κάθε νοήμων καταλαβαίνει ότι την συγκεκριμένη μέρα οι Πολεμικές Μοίρες δεν θα έχουν τα μέσα και το προσωπικό να διεξαγάγουν τις προβλεπόμενες επιχειρήσεις σύμφωνα με τα πολεμικά σχέδια.
Αυτό είναι λογικό, διότι η χώρα δεν μπορεί να εξαναγκάσει μία ιδιωτική εταιρεία να δουλεύει το προσωπικό της ατελείωτες ώρες και μέρες για να παραδώσει τα μέσα πριν τη ορισμένη μέρα. Στο καλύτερο σενάριο, εάν όλα αυτά  ήταν έτοιμα από την προηγούμενη μέρα, τα μεταφορικά της μέσα χρησιμοποιούνται για μετασταθμεύσεις Πολεμικών Μοιρών ή ρίψη αλεξιπτωτιστών και εφοδίων. Έτσι δεν θα υπάρχει η δυνατότητα μεταφοράς αεροκινητήρων και των άλλων μέσων.
Το πιο σημαντικό είναι, ότι δεν θα υπάρχει το προβλεπόμενο προσωπικό για την τεχνική υποστήριξη των κλιμακίων των Πολεμικών Μοιρών που θα ευρίσκονται στα αεροδρόμια διασποράς. Στην περίπτωση που εάν αυτά καλυφθούν, δεν θα υπάρχει το ανάλογο τεχνικό προσωπικό να επανδρώσει τα συνεργεία τα οποία θα κάνουν τις επισκευές και τις ζημιές μάχης στις μητρικές μονάδες. Δεν θα υπάρχει το απαιτούμενο προσωπικό, ώστε να αξιοποιούνται άμεσα τα αεροσκάφη για να παραμένει η διαθεσιμότητα σε υψηλά επίπεδα. Στην περίπτωση που οι επιχειρήσεις διεξάγονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως στον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν θα υπάρχει η δυνατότητα της τεχνικής υποστήριξης στο επιχειρησιακό έργο επί μακρόν.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κύπρο, στην κρίση του 1987 και στην κρίση των Ιμίων, η διαθεσιμότητα των μέσων της ΠΑ ήταν αρκετά υψηλή. Αυτό οφειλόταν, αφενός μεν ότι το διαθέσιμο προσωπικό για την τεχνική υποστήριξη στον Α΄ και Β΄ βαθμό συντήρησης ήταν επαρκές, αφετέρου δε τα αεροσκάφη, αεροκινητήρες παρελκόμενα αυτών και τα άλλα μέσα, ήταν ενταγμένα στα εργοστάσια της ΠΑ και στην ΕΑΒ Α.Ε. και  αποδόθηκαν άμεσα, σύμφωνα με τα πολεμικά σχέδια εφόσον το προσωπικό τους εργάσθηκε για την άμεση αξιοποίησή των. Ένα πλεονέκτημα επιπλέον στον ανωτέρω πόλεμο και στις κρίσεις ήταν, ότι μέρος του προσωπικού των εργοστασίων της ΠΑ και της ΕΑΒ Α.Ε. μετά την αξιοποίηση του φόρτου εργασίας, μπορούσε να ενταχθεί στις Πολεμικές Μοίρες και στις Μοίρες Συντήρησης των μητρικών μονάδων, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα σχέδια πολέμου. Γεγονός το οποίο δεν μπορεί να συμβεί, εφόσον δεν μπορείς να εντάξεις στα σχέδια προσωπικό ιδιωτικών εταιρειών.
Η αύξηση του κόστους συντήρησης και η μείωση της επιχειρησιακής δυνατότητας είναι προβλήματα που έχουν σχέση με τη μείωση του τεχνικού προσωπικού, που επηρεάζει την τεχνική υποστήριξη. Το υπόψη νομοσχέδιο που θίγει κυρίως τους Υπαξιωματικούς και τους Αξιωματικούς εξ ΑΣΣΥ και φυσικά τους Δοκίμους, οι οποίοι ευρίσκονται στις Σχολές ΑΣΣΥ προβληματίζει. Όσα νέα παιδιά προγραμματίζουν να ενταχθούν στις ΕΔ μέσω των Σχολών αυτών, κάνουν δεύτερες σκέψεις. Επιβαρυντικό της όλης κατάστασης, είναι οι συνέπειες μετά την αύξηση των παραιτήσεων του προσωπικού των ΕΔ τα τελευταία έτη, της απροθυμίας προσέλευσης νέων στις Στρατιωτικές Σχολές και η μη απαιτούμενη πρόσληψη ΕΠΟΠ.
Το νομοσχέδιο φαίνεται ότι έχει συνταχθεί από κάποια ομάδα συμβούλων, οι οποίοι δεν έχουν λάβει υπόψιν ότι το τεχνικό προσωπικό με στρατιωτική νοοτροπία, που είναι άρτια εκπαιδευμένο, έμπειρο και κατανεμημένο σε όλες τις βαθμίδες της τεχνικής υποστήριξης, είναι πολλαπλασιαστής ισχύος.
Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία δεν έχει καταλάβει ότι χιλιάδες Υπαξιωματικοί, Αξιωματικοί και απόστρατοι δεν διαμαρτύρονται για οικονομικά θέματα, αλλά για το ηθικό και το αξιόμαχο των ΕΔ. Και αυτό είναι ανησυχητικό και επικίνδυνο για την Εθνική Άμυνα.
Στην παρούσα φάση κρίνεται, και μετά την παρέμβαση αξιόλογων ανώτατων αξιωματικών δια του τύπου, ότι το εν λόγω ν/σ είναι καταστροφικό για την άμυνα της χώρας, πρέπει άμεσα να αποσυρθεί και να μελετηθεί εκ νέου.

Όλοι ενωμένοι έξω από τη βουλή την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 17:00

Αντισμήναρχος (ΤΜΑ) ε.α. Γεώργιος Λαθουράς

                            της 31ης Σειράς ΣΤΥΑ

Συνέντευξη Τσιλιγιάννη στο AlertTV

Την Παρασκευή 2 Ιαν. 2026 έγινε παρέμβαση του προέδρου του Συντονιστικού ΑΣΣΥ και προέδρου του Σ.Α.Σ Σμχου ε.α. Βασίλη Τσιλιγιάννη στο Alert TV, στην εκπομπή «ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ» με τον Ανδρέα Παπακυριακόπουλο (Α.Π.) και τους σχολιαστές δημοσιογράφους Ανδρέα Καψαμπέλη (Α.Κ.),  Νίκο Πάσχο (Ν.Π.) και Δημήτρη Παπαγεωργίου (Δ.Π.)  

Γράφει ο Επγός (ΤΜΑ) Ελευθέριος Μαρκάκης της 44ης Σειράς ΣΤΥΑ

Ως απόφοιτος της Σχολής Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ), ευρισκόμενος λίγα χρόνια πριν την ολοκλήρωση μιας πορείας 33 και πλέον ετών στην Πολεμική Αεροπορία, αισθάνομαι την ηθική υποχρέωση να καταθέσω την ταπεινή μου άποψη στον δημόσιο διάλογο. Αφορμή αποτελεί το νομοσχέδιο του ΥΠΕΘΑ για τη «νέα εποχή» των Ενόπλων Δυνάμεων και ειδικότερα η πρόβλεψη για τον αποκλεισμό της εξέλιξης των αποφοίτων ΑΣΣΥ (Ανώτερων Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών) στο σώμα των Αξιωματικών.
Ως Τεχνικός Μηχανοσυνθέτης, θα μιλήσω ρεαλιστικά για το μετερίζι που υπηρετώ μια ζωή. Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα προς αποφυγή (case study) την πρόσφατη κατάρρευση της αξιοπιστίας του κολοσσού της αεροναυπηγικής, της Boeing. Οι λόγοι που οδήγησαν μια εταιρεία-πρότυπο σε θανατηφόρα δυστυχήματα και κρίση εμπιστοσύνης, παρουσιάζουν ανησυχητικές ομοιότητες με τη φιλοσοφία που φαίνεται να προωθεί το νέο νομοσχέδιο.
Η κοινή συνισταμένη βρίσκεται στον πυρήνα του προβλήματος: Η υποβάθμιση της τεχνικής γνώσης και εμπειρίας έναντι της διοικητικής εξουσίας.
Ας δούμε πώς το «μοντέλο της πτώσης της Boeing» αποτελεί προειδοποίηση για την περίπτωση των αποφοίτων ΣΤΥΑ (νυν ΣΜΥΑ) και τις αλλαγές στην εξέλιξή τους:

1. Η Αποκοπή της Διοίκησης από το «Πεδίο»
Στην Boeing, η καταστροφή ξεκίνησε όταν η διοίκηση μεταφέρθηκε από τα εργοστάσια του Σιάτλ στα γραφεία του Σικάγο. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν πλέον από μάνατζερ που δεν είχαν «λερώσει τα χέρια τους με λάδια» και αγνοούσαν τις τεχνικές πραγματικότητες. Στο ΥΠΕΘΑ, αν οι Τεχνικοί της "πρώτης γραμμής" (απόφοιτοι ΣΤΥΑ) αποκλειστούν από τους βαθμούς των Αξιωματικών, αυτό σημαίνει ότι στα κλιμάκια λήψης αποφάσεων θα εκλείψει η φωνή της πρακτικής εμπειρίας. Οι αποφάσεις για τη συντήρηση και την ασφάλεια θα λαμβάνονται από ανθρώπους που, ενδεχομένως, δεν αντιλαμβάνονται πλήρως τις τεχνικές λεπτομέρειες.

2. Η Απαξίωση της Εμπειρίας και το Brain Drain
Όταν οι μηχανικοί της Boeing ένιωσαν ότι η εταιρεία δεν τους σέβεται και ότι διοικούνται από «λογιστές», το ηθικό κατέρρευσε και οι έμπειροι έφυγαν. Στην Πολεμική Αεροπορία, ένας άριστος απόφοιτος ΣΤΥΑ με 20 χρόνια εμπειρίας στο F-16, γνωρίζοντας πλέον ότι η καριέρα του έχει χαμηλό «ταβάνι» και ότι θα αντιμετωπίζεται ως μόνιμα κατώτερος, οδηγείται σε επαγγελματική εξουθένωση. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι θεματοφύλακες της ασφάλειας πτήσεων. Αν αισθανθούν «πολίτες δεύτερης κατηγορίας», η αφοσίωση στη λεπτομέρεια μπορεί να διαβρωθεί, ή απλώς θα παραιτηθούν για τον ιδιωτικό τομέα, στερώντας από την Πολεμική Αεροπορία κρίσιμη τεχνογνωσία που δεν αναπληρώνεται εύκολα.

3. Η «Σιωπή» των Ειδικών
Στην Boeing καλλιεργήθηκε μια κουλτούρα φόβου, όπου ο μηχανικός δίσταζε να πει στον μάνατζερ «αυτό δεν πετάει». Η στρατιωτική δομή είναι εκ φύσεως ιεραρχική. Αν όμως θεσμοθετηθεί ότι ο Τεχνικός είναι δομικά αποκομμένος από το Σώμα των Αξιωματικών, δυσχεραίνεται η δυνατότητά του να προτάξει το τεχνικό του κριτήριο σε θέματα ασφάλειας απέναντι σε ανωτέρους που πιέζουν για «διαθεσιμότητες».

4. Ο Κίνδυνος του Ελιτισμού
Στην Boeing, η διάκριση μεταξύ της ελίτ των μάνατζερ και των μηχανικών δημιούργησε στεγανά. Το προωθούμενο νομοσχέδιο ενέχει τον κίνδυνο να ενισχύσει τεχνητά στεγανά μεταξύ αποφοίτων παραγωγικών σχολών. Αγνοεί ότι στη σύγχρονη αεροπλοΐα, το αεροσκάφος είναι μια πολύπλοκη πλατφόρμα, όπου ο ρόλος του τεχνικού είναι εξίσου κρίσιμος με του χειριστή.

Συμπέρασμα:
Η ιστορία διδάσκει ότι όταν ένας αεροπορικός οργανισμός παύει να δίνει προοπτική στους ανθρώπους που γνωρίζουν «πώς δουλεύουν οι μηχανές» και δίνει όλη την εξουσία σε αυτούς που απλώς τις διοικούν, το αποτέλεσμα είναι νομοτελειακά η πτώση της ποιότητας και της ασφάλειας. Αν το ΥΠΕΘΑ προχωρήσει σε αυτή την τομή, κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα προσωπικό «φθηνότερο» και πιο ελεγχόμενο, αλλά να χάσει την ψυχή της τεχνικής υποστήριξης:  το κίνητρο, την εμπειρία και το φιλότιμο των μηχανικών της.

Και στην αεροπορία, αυτά τα στοιχεία δεν είναι πολυτέλεια, είναι όρος επιβίωσης.

Γράφει ο Σγος ε.α. Αθανάσιος Μαλέτσικας της 29ης Σειράς

Δεν πρόκειται για σιωπή άγνοιας, ούτε για σιωπή αναμονής. Είναι η σιωπή εκείνης που όφειλε να μιλήσει. Της ηγεσίας. Και αυτή η σιωπή δεν είναι απλώς αμηχανία. Είναι πολιτική πράξη με στολή.
Και απέναντί της στέκεται ο όρκος των Υπαξιωματικών. Εκείνων, που παραμένουν όρθιοι, πειθαρχημένοι και πιστοί, λίγο πριν από την υποβάθμισή τους.
Η στάση της ηγεσίας απέναντι σε ένα νομοσχέδιο, που αποδομεί τη φυσιογνωμία και ανατρέπει το μέλλον των Υπαξιωματικών, δεν είναι θεσμική ουδετερότητα. Είναι επιλογή. Είναι αποστασιοποίηση από τους ανθρώπους της. Και το μήνυμα είναι σαφές: «Δεν θα συγκρουστούμε για εσάς».
Όμως τα γαλόνια δεν είναι απλώς στοιχείο ιεραρχίας. Αποτελούν υπενθύμιση ευθύνης. Μιας ευθύνης που δεν περιορίζεται στο πρωτόκολλο, ούτε εξαντλείται στη θέση ότι «θα εφαρμοστεί ό,τι αποφασιστεί». Ηγεσία σημαίνει, να επισημαίνεις έγκαιρα όταν διακυβεύεται η συνοχή, να δίνεις φωνή στην εμπειρία δεκαετιών πριν αυτή απαξιωθεί, και να στέκεσαι σταθερά όταν η βάση δοκιμάζεται. Διαφορετικά, ο ρόλος της ηγεσίας κινδυνεύει να περιοριστεί σε μια τυπική διαχείριση, απομακρυσμένη από το ουσιώδες.
Οι Υπαξιωματικοί, δεν είναι διαδρομή χωρίς προοπτική βαθμολογικής και θεσμικής εξέλιξης, ούτε πρόβλημα προς «εξορθολογισμό». Είναι η επιχειρησιακή μνήμη των Μονάδων. Είναι αυτοί που κρατούν τα συστήματα ζωντανά, τη συνέχεια της λειτουργίας, την εφαρμογή των αποφάσεων. Είναι εκείνοι που γεφυρώνουν τη θεωρία με την πράξη, τον σχεδιασμό με την πραγματικότητα. Όταν αυτοί αντιμετωπίζονται ως αριθμητικό μέγεθος, ή ως βαθμολογική εκκρεμότητα, η θεσμική ακινησία της ηγεσίας δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι επικίνδυνη.
Και εδώ προκύπτει το πιο θλιβερό στοιχείο όλων. Το φαινόμενο, «Στρατηγοί να εγκαταλείπουν τους συμπολεμιστές τους». Όχι σε καιρό κρίσης στο πεδίο, αλλά σε κρίσιμη στιγμή θεσμικής επιβίωσης. Αξιωματικοί, που ανδρώθηκαν επαγγελματικά δίπλα σε Υπαξιωματικούς, που στηρίχθηκαν στη γνώση τους, στην εμπειρία τους, στην αφοσίωσή τους, σήμερα, ως ηγεσία, κρατούν το στόμα κλειστό όταν αυτοί υποβαθμίζονται. Είναι μια στάση που πονά. Πολύ περισσότερο από κάθε αρνητική δήλωση.
Οι Υπαξιωματικοί δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν αναγνώριση ρόλου, προοπτική, δικαιοσύνη. Ζητούν να μη μετατραπούν σε αναλώσιμο υλικό, ή σε πρόβλημα προς μετατόπιση. Όταν βλέπουν στρατηγούς, να αποστρέφουν το βλέμμα, και να κρύβονται πίσω από τη φράση «πολιτική απόφαση», αυτό που καταρρέει δεν είναι μόνο η εμπιστοσύνη. Καταρρέει η ίδια η έννοια της στρατιωτικής οικογένειας. Και όταν, σε μια οικογένεια κυριαρχεί το «εμείς» και το «εσείς», τότε δεν μιλάμε για οικογένεια, αλλά για μια ιεραρχική συνύπαρξη χωρίς δεσμούς, όπου η στολή ενώνει μόνο εξωτερικά.
Κανείς δεν ζητά από την ηγεσία να κάνει αντιπολίτευση. Ζητείται το αυτονόητο. Θεσμικός λόγος, τεκμηριωμένη ένσταση, καθαρή προειδοποίηση για τις συνέπειες. Να ειπωθεί, ότι η αποδόμηση ρόλων και προοπτικής σκοτώνει το ηθικό. Ότι η θολή πυραμίδα γεννά αδικία. Ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν αντέχουν μεταρρυθμίσεις γραφείου, που αγνοούν το πεδίο. Αυτά δεν είναι πολιτικά. Είναι στρατιωτικά.
Και εδώ δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη ευθύνης. Υπάρχουν μόνο δύο ενδεχόμενα.
Αν το νομοσχέδιο αποτελεί εισήγηση της ηγεσίας, τότε πρόκειται για συνειδητή επιλογή ενάντια στο ίδιο της το Σώμα. Μια επιλογή που δεν προέκυψε τυχαία, αλλά απορρέει από μια υποβόσκουσα ΄΄λογική΄΄, η οποία αντιμετωπίζει τους Υπαξιωματικούς, όχι ως θεμέλιο λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά ως μέγεθος προς «αναδιάταξη». Και αυτή η λογική δεν είναι απλώς λανθασμένη, ή τεχνοκρατικά ψυχρή. Είναι πράξη ασέβειας, απέναντι στη μακρόχρονη ιστορία των Υπαξιωματικών. Απέναντι στη γνώση που μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά, απέναντι σε ανθρώπους που κράτησαν όρθιες τις Μονάδες, όταν τα σχέδια κατέρρεαν στο πεδίο. Μια τέτοια πράξη, δεν είναι απλώς σφάλμα. Είναι ρήξη με την ίδια τη μνήμη και την ταυτότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Αν όμως της επιβλήθηκε, τότε τα πράγματα είναι χειρότερα. Μιλάμε για μια ηγεσία που δεν διαφώνησε, δεν αντέδρασε και δεν προστάτευσε τους ανθρώπους της.
Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ακέραια ευθύνη. Στη δεύτερη υπάρχει απουσία ηγεσίας. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι το ίδιο. Και αφήνει τους Υπαξιωματικούς να καταλάβουν κάτι σκληρό. «Ότι, τη στιγμή που κρίθηκε το μέλλον τους, έμειναν μόνοι».
Η Ιστορία των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν γράφεται μόνο με νόμους και ΦΕΚ. Γράφεται με θέσεις και στάσεις. Με τα «ναι» που ειπώθηκαν εύκολα, και με τα «όχι» που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Και κάποτε, όταν το κόστος φανεί στην πράξη, στην εκπαίδευση, στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και στο φρόνημα, η επιλογή αυτή θα επιστρέψει. Όχι ως λεπτομέρεια, αλλά ως λογαριασμός.
Δεν θα είναι, όμως, η πρώτη φορά. Και στο παρελθόν επιχειρήθηκε κάτι ανάλογο. Η αλήθεια και η ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση του χώρου των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, δεν το επέτρεψαν. Υπερίσχυσε η λειτουργική πραγματικότητα και όχι οι σχεδιασμοί επί χάρτου. Οι Υπαξιωματικοί άντεξαν και τότε. Στάθηκαν, στήριξαν και απορρόφησαν τις συνέπειες, υπερασπιζόμενοι στην πράξη την έννοια της στρατιωτικής οικογένειας, ώστε να μη διαρραγεί η συνοχή της. Και έτσι, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν, η ίδια η πραγματικότητα θα ακυρώσει κι αυτό το νομοσχέδιο. Το ερώτημα δεν είναι πώς θα κριθεί η σημερινή ηγεσία στο μέλλον. Αυτό, πράγματι, ουδόλως ενδιαφέρει. Το ερώτημα είναι αν η αντοχή θα υπάρξει ξανά, και τι θα συμβεί όταν αυτή πάψει να αρκεί.

Σγος (ΤΜΑ) ε.α. Αθανάσιος Μαλέτσικας
                    29η Σειρά ΣΤΥΑ