ΜΑΡΙΝΟΣ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗΣ: Ένας Αεροπόρος, από τη Δημοτική Κοινότητα Μίλα του Δήμου Οιχαλίας, στην Αιωνιότητα 

Γράφει ο Σμήναρχος ε.α. Αριστοτέλης Γκρίτζαλης της 24ης Σειράς ΣΤΥΑ

   Όταν η αεροπορική υπεροχή μετριέται με το ανάστημα της ψυχής

Η ιστορική πράξη της 2ας Νοεμβρίου 1940 και το διαχρονικό πρότυπο του Έλληνα αεροπόρο
  Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία κατά τις οποίες η τεχνολογία, οι αριθμοί και οι υλικές δυνατότητες υποχωρούν μπροστά σε έναν παράγοντα που δεν αποτυπώνεται Aεύκολα σε στρατιωτικούς πίνακες: την ανθρώπινη βούληση. Είναι οι στιγμές κατά τις οποίες η επαγγελματική κατάρτιση συναντά την αποφασιστικότητα, η ψυχραιμία μετατρέπεται σε πράξη και το καθήκον αποκτά το υψηλότερο νόημά του.
  Μία τέτοια στιγμή καταγράφηκε στις 2 Νοεμβρίου 1940, όταν ο νεαρός Έλληνας αεροπόρος Μαρίνος Μητραλέξης, υπηρετώντας στην 22η Μοίρα Διώξεως της Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας, πραγματοποίησε ένα από τα πλέον εντυπωσιακά και ασυνήθιστα κατορθώματα της ιστορίας της στρατιωτικής αεροπορίας.
  Δεν ήταν η αριθμητική υπεροχή που τον ανέδειξε. Δεν ήταν η τεχνολογική υπεροχή του αεροσκάφους του. Ήταν η ικανότητά του να λάβει, μέσα σε ελάχιστο χρόνο και υπό συνθήκες ακραίου κινδύνου, μια απόφαση που απαιτούσε εξαιρετική τόλμη, επιχειρησιακή αντίληψη και απόλυτη προσήλωση στην αποστολή.
  Ήταν η στιγμή κατά την οποία ο πιλότος υπερέβη τα όρια του συνηθισμένου και πέρασε στη σφαίρα του ιστορικού.

 Το ιστορικό και επιχειρησιακό πλαίσιο
  Τις πρώτες ημέρες του ελληνοϊταλικού πολέμου, η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία καλούνταν να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο με σημαντικές αριθμητικές και υλικές δυνατότητες. Οι αποστολές αναχαίτισης απαιτούσαν υψηλό επίπεδο χειριστικής επάρκειας, ταχεία εκτίμηση της τακτικής κατάστασης και αποφασιστικότητα, καθώς κάθε εμπλοκή μπορούσε να εξελιχθεί σε αγώνα επιβίωσης.
  Η 22η Μοίρα Διώξεως, με έδρα τη Μίκρα της Θεσσαλονίκης, επιχειρούσε με καταδιωκτικά PZL P.24 πολωνικής κατασκευής. Στις 2 Νοεμβρίου 1940, ελληνικά καταδιωκτικά απογειώθηκαν για να αναχαιτίσουν ιταλικά βομβαρδιστικά που κατευθύνονταν προς τη Θεσσαλονίκη.
  Ανάμεσα στους χειριστές βρισκόταν ο Ανθυποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης.
  Η αποστολή του ήταν σαφής: η αναχαίτιση του εχθρού και η προστασία του εθνικού χώρου. Ωστόσο, η εξέλιξη της αερομαχίας θα έφερνε το νεαρό αεροπόρο αντιμέτωπο με μια κατάσταση που υπερέβαινε τα συνήθη δεδομένα μιας αναχαίτισης.

Η στιγμή της απόφασης
  Κατά την αερομαχία, ο Μητραλέξης προσέβαλε ιταλικό τρικινητήριο βομβαρδιστικό τύπου CANT Z.1007. Όταν εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά του, βρέθηκε ενώπιον ενός κρίσιμου επιχειρησιακού διλήμματος: να διακόψει την εμπλοκή ή να επιχειρήσει να εξουδετερώσει τον αντίπαλο με τα μέσα που εξακολουθούσε να διαθέτει.

Επέλεξε να συνεχίσει
  Προσέγγισε το ιταλικό αεροσκάφος και, με εξαιρετικά επικίνδυνο ελιγμό, προσέβαλε με την έλικα του PZL το ουραίο πηδάλιο του βομβαρδιστικού. Η πρόσκρουση προκάλεσε ζημιές στα ζωτικά στοιχεία ελέγχου της πτήσης, με αποτέλεσμα το ιταλικό αεροσκάφος να χάσει τη δυνατότητα ασφαλούς ελέγχου και να καταπέσει.
  Η πράξη αυτή δεν πρέπει να εξετάζεται ως μια απλή εκδήλωση παρορμητικού ηρωισμού. Αποτελεί ένα εξαιρετικό περιστατικό πολεμικής δράσης, στο οποίο η αποφασιστικότητα συνδυάστηκε με τη γνώση των δυνατοτήτων του αεροσκάφους και την αντίληψη της ευκαιρίας που δημιουργούσε η συγκεκριμένη τακτική κατάσταση.
  Ο Μητραλέξης δεν διέθετε πλέον τα πυρομαχικά για να συνεχίσει την προσβολή με τον συμβατικό τρόπο. Δεν εγκατέλειψε, όμως, την αποστολή του. Αξιοποίησε το ίδιο το αεροσκάφος ως μέσο προσβολής, αποδεχόμενος τον άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του.
  Αυτή ακριβώς είναι η ουσία της εξαιρετικής στρατιωτικής πράξης: η ικανότητα να ενεργείς αποτελεσματικά όταν τα συνήθη μέσα έχουν εξαντληθεί, χωρίς να χάνεις την επίγνωση του κινδύνου και της αποστολής.

Η επιστημονική αποτίμηση ενός εξαιρετικού αεροπορικού κατορθώματος
  Από την άποψη της ιστορίας της στρατιωτικής αεροπορίας, το περιστατικό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
  Ο εμβολισμός δεν αποτελούσε κανονική ή επιθυμητή μέθοδο αεροπορικής εμπλοκής. Συνιστούσε μια εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή, καθώς μπορούσε να οδηγήσει στην απώλεια και των δύο αεροσκαφών. Η επιτυχία μιας τέτοιας ενέργειας εξαρτιόταν από την ακρίβεια της προσέγγισης, τον χρονισμό του ελιγμού, την εκτίμηση της σχετικής κίνησης των αεροσκαφών και την αποδοχή ενός ιδιαίτερα υψηλού κινδύνου.
  Στην περίπτωση του Μητραλέξη, η προσβολή του ουραίου πηδαλίου με την έλικα του PZL είχε καθοριστική σημασία, επειδή έπληξε ένα κρίσιμο στοιχείο ελέγχου του αντιπάλου. Το αποτέλεσμα δεν ήταν απλώς η πρόκληση ζημιών, αλλά η απώλεια της δυνατότητας ελεγχόμενης πτήσης από το ιταλικό βομβαρδιστικό.
   Η ιστορική σημασία του συμβάντος βρίσκεται, επομένως, σε τρία αλληλένδετα επίπεδα.
  Πρώτον, στην επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα της ενέργειας, η οποία οδήγησε στην εξουδετέρωση εχθρικού αεροσκάφους.
  Δεύτερον, στην αποφασιστικότητα του χειριστή να αναλάβει μια ακραία επικίνδυνη πρωτοβουλία όταν τα συμβατικά μέσα προσβολής είχαν εξαντληθεί.
  Τρίτον, στη συμβολική διάσταση του κατορθώματος, το οποίο ενσάρκωσε την αφοσίωση στην αποστολή και την ετοιμότητα ανάληψης προσωπικού κινδύνου για την εκπλήρωση του καθήκοντος.
  Η επιστημονική προσέγγιση δεν αφαιρεί τίποτε από τη συγκίνηση της ιστορίας. Αντιθέτως, επιτρέπει να κατανοήσουμε βαθύτερα γιατί η συγκεκριμένη ενέργεια ξεχωρίζει: όχι επειδή υπήρξε απλώς παράτολμη, αλλά επειδή απέδωσε επιχειρησιακό αποτέλεσμα μέσα σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες.

Η ολοκλήρωση της πράξης και το μέτρο του χαρακτήρα
  Η ιστορία του Μητραλέξη δεν ολοκληρώνεται με την πτώση του ιταλικού βομβαρδιστικού.
  Το ελληνικό καταδιωκτικό υπέστη ζημιές στην έλικα, αλλά ο χειριστής κατόρθωσε να πραγματοποιήσει αναγκαστική προσγείωση. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τις ιστορικές αφηγήσεις του περιστατικού, συνέβαλε στη σύλληψη των επιζώντων μελών του ιταλικού πληρώματος.
  Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο ίδιος άνθρωπος που λίγα λεπτά νωρίτερα είχε αναλάβει έναν εξαιρετικά επικίνδυνο ελιγμό, βρέθηκε πλέον στο έδαφος και αντιμετώπισε τον αντίπαλο ως αιχμάλωτο, στο πλαίσιο των στρατιωτικών υποχρεώσεων και των κανόνων του πολέμου.
  Η πολεμική γενναιότητα δεν εξαντλείται στην ικανότητα προσβολής του αντιπάλου. Περιλαμβάνει επίσης την αυτοκυριαρχία, την πειθαρχία και την ορθή συμπεριφορά μετά την ολοκλήρωση της μάχης.
  Στο πρόσωπο του Μητραλέξη διακρίνουμε, συνεπώς, όχι μόνο την τόλμη του μαχητή, αλλά και την ευθύνη του αξιωματικού.

Η αναγνώριση και η ιστορική παρακαταθήκη
  Η εξαιρετική αυτή πράξη τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, μία από τις σημαντικότερες πολεμικές διακρίσεις της ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας.
  Η απονομή της διάκρισης δεν αποτελεί απλώς επιβράβευση ενός εντυπωσιακού κατορθώματος. Αποτυπώνει την αναγνώριση της στρατιωτικής αξίας μιας ενέργειας που υπερέβη τα συνήθη όρια της αεροπορικής εμπλοκής και απέκτησε διαχρονική θέση στη συλλογική μνήμη της Πολεμικής Αεροπορίας.
  Ο Μαρίνος Μητραλέξης δεν πρέπει να μνημονεύεται αποκλειστικά ως ο αεροπόρος που εμβόλισε ένα εχθρικό βομβαρδιστικό. Η σημασία του είναι ευρύτερη. Αντιπροσωπεύει μια γενιά χειριστών που κλήθηκαν να υπερασπιστούν την Ελλάδα σε συνθήκες πολεμικής δοκιμασίας, συχνά με περιορισμένα μέσα και απέναντι σε έναν αριθμητικά ισχυρότερο αντίπαλο.
  Η ιστορική μνήμη οφείλει να αναδεικνύει αυτές τις προσωπικότητες με τεκμηρίωση και σεβασμό. Όχι για να εξωραΐζει τον πόλεμο, αλλά για να διασώζει τα παραδείγματα ευθύνης, γενναιότητας και αυταπάρνησης που γεννήθηκαν μέσα στις σκληρότερες συνθήκες του.

Από τον Μίλα Μεσσηνίας στην εθνική μνήμη
  Ο Μαρίνος Μητραλέξης γεννήθηκε το 1916 στο Μίλα Μεσσηνίας και εντάχθηκε στην αεροπορική υπηρεσία σε μια εποχή κατά την οποία η στρατιωτική αεροπορία εξελισσόταν ραγδαία, ενώ η Ευρώπη οδηγούνταν σε μια νέα γενικευμένη σύγκρουση.
  Η καταγωγή του και η ένταξή του στην αεροπορική παράδοση της χώρας συνδέουν την προσωπική του διαδρομή με μια ευρύτερη ελληνική πραγματικότητα: ανθρώπους που προέρχονταν από τις τοπικές κοινωνίες και κλήθηκαν να αναλάβουν ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από την ατομική τους ζωή
  Η μνήμη του, επομένως, δεν ανήκει μόνο στην Πολεμική Αεροπορία. Ανήκει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στη Μεσσηνία, στις νεότερες γενιές και σε κάθε άνθρωπο που αναζητεί στην Ιστορία παραδείγματα υπέρβασης του ατομικού συμφέροντος.
  Για την τοπική αυτοδιοίκηση, η τιμή προς τον Μητραλέξη δεν είναι μια τυπική επετειακή υποχρέωση. Είναι ευκαιρία ιστορικής παιδείας, ανάδειξης της τοπικής κληρονομιάς και ουσιαστικής σύνδεσης της νέας γενιάς με πρόσωπα που σημάδεψαν την εθνική διαδρομή.
  Για τους αποστράτους αξιωματικούς της Πολεμικής Αεροπορίας, αποτελεί υπόμνηση ότι η παράδοση ενός όπλου δεν διαμορφώνεται μόνο από τις τεχνικές του δυνατότητες, τα μέσα και τις επιχειρησιακές επιτυχίες του. Διαμορφώνεται, πάνω απ' όλα, από τους ανθρώπους που υπηρέτησαν τις αξίες του.
  Και για την κοινωνία συνολικά, η μορφή του Μητραλέξη προσφέρει ένα ερώτημα που παραμένει επίκαιρο: ποια είναι η πραγματική αξία της εκπαίδευσης, όταν έρχεται η στιγμή της κρίσης;
  Η απάντηση βρίσκεται στη στιγμή κατά την οποία η γνώση γίνεται υπεύθυνη πράξη, η πειθαρχία μετατρέπεται σε αποφασιστικότητα και η προσωπική ασφάλεια παύει να αποτελεί το μοναδικό κριτήριο της επιλογής.

Επίλογος — Η δόξα που αντέχει στον χρόνο
  Ο Μαρίνος Μητραλέξης ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ιστορικών προσώπων των οποίων το όνομα συνδέεται με μία συγκεκριμένη πράξη, αλλά των οποίων η πραγματική αξία υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του περιστατικού.
  Ο εμβολισμός της 2ας Νοεμβρίου 1940 παραμένει μια εντυπωσιακή σελίδα της ελληνικής αεροπορικής ιστορίας. Πίσω, όμως, από την εικόνα του καταδιωκτικού που προσεγγίζει το εχθρικό βομβαρδιστικό, βρίσκεται ο άνθρωπος: ένας νέος αξιωματικός, εκπαιδευμένος να υπηρετεί, έτοιμος να αποφασίσει και ικανός να αναλάβει την ευθύνη της απόφασής του.
  Δεν χρειάζεται να παραμορφώσουμε τα γεγονότα για να αναδείξουμε το μεγαλείο του. Η αλήθεια της πράξης του είναι από μόνη της αρκετά ισχυρή.
  Η μνήμη του δεν απαιτεί υπερβολές. Απαιτεί γνώση, σεβασμό και διαρκή αναφορά στις αξίες που ενσάρκωσε.
  Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο δίδαγμα που μας αφήνει: ο ηρωισμός δεν μετριέται μόνο από το μέγεθος του κινδύνου που αντιμετωπίζει κανείς, αλλά και από την ευθύνη με την οποία επιλέγει να τον αντιμετωπίσει.
  Ο Μαρίνος Μητραλέξης δεν έμεινε στην Ιστορία επειδή το αεροσκάφος του ήταν ισχυρότερο από εκείνο του αντιπάλου. Έμεινε επειδή, όταν τα μέσα του εξαντλήθηκαν, η αποφασιστικότητά του δεν εξαντλήθηκε μαζί τους.
  Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της στρατιωτικής αρετής.
  Αυτή είναι η παρακαταθήκη του προς τις επόμενες γενιές.
  Κι αυτή είναι η τιμή που του αναλογεί: να μνημονεύεται όχι μόνο ως πρωταγωνιστής ενός σπάνιου αεροπορικού κατορθώματος, αλλά ως αξιωματικός που απέδειξε ότι η τεχνική γνώση αποκτά το βαθύτερο νόημά της όταν υπηρετεί το καθήκον, ότι η γενναιότητα απαιτεί κρίση και αποφασιστικότητα και ότι η ιστορική δόξα θεμελιώνεται σε πράξεις που αντέχουν στον χρόνο.
  Αιωνία η μνήμη του Μαρίνου Μητραλέξη. Τιμή και δόξα στον Έλληνα αεροπόρο που έγραψε με την πράξη του μία από τις πλέον ξεχωριστές σελίδες της ιστορίας της Πολεμικής Αεροπορίας.

Σμήναρχος ε.α. Αριστοτέλης Γκρίτζαλης
της 24ης Σειράς ΣΤΥΑ
Εκπρόσωπος του Σ.Α.Σ στο Ν. Αρκαδίας

28η Οκτωβρίου 1940

Γράφει ο Επγός ε.α. Ευάγγελος Κιούσης της 24ης Σειράς ΣΤΥΑ

 Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι ακόμα μια άλλη ημερομηνία στο ημερολόγιο της πατρίδας μας, αλλά είναι η ημερομηνία που ο λαός μας ύψωσε πελώρια κραυγή αρνούμενος  να γονατίσει μπροστά στο άδικο.
 Όταν το πρωινό της 28ης Οκτώβρη 1940 η υπεράριθμη και πάνοπλη ιταλική φασιστική μηχανή απαίτησε από τον λαό μας να παραδοθεί νομίζοντας πως θα συναντήσει έναν λαό φοβισμένο, βρήκε μπροστά της ένα πελώριο ΟΧΙ. Είναι στιγμές στην ιστορία που οι αριθμοί δεν μπορούν να συγκριθούν με το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής. Ήταν ακριβώς μια τέτοια στιγμή που ξημέρωσε εκείνο το πρωινό.
 Το ΟΧΙ εκείνου του πρωινού δεν ήταν μια απλή άρνηση. Ήταν η εξέγερση του δίκαιου ενάντια στο άδικο, η εξέγερση του ελεύθερου ανθρώπου ενάντια στην τυραννία και τον φασισμό. Οι πρόγονοι μας δεν φοβήθηκαν το μέγεθος του εχθρού. Γι αυτούς υπήρξε μόνο το μέγεθος της δικής τους ευθύνης απέναντι στην ιστορία και απέναντι σε όλους εμάς.
 Ο λαός μας εκείνο το πρωινό σκόρπισε το φως της ελπίδας στην μαυρισμένη Ευρώπη. Έδειξε πως καμία πολεμική μηχανή δεν είναι ανίκητη όταν βρίσκει απέναντι της ένα λαό ενωμένο και αποφασισμένο. Εκείνο το ΟΧΙ που βγήκε από το στόμα των απλών ανθρώπων του λαού μας, ήταν μια απόλυτα συνειδητή πράξη και υπογράφτηκε με το αίμα και την θυσία τους. Κουβαλούσε μέσα του το πείσμα και την θέληση για την υπεράσπιση του πανανθρώπινου δικαιώματος της ελευθερίας απέναντι στο σκοτάδι του φασισμού.
 Μέσα στα χιόνια της Πίνδου και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες έδειξαν σε όλο τον κόσμο τι σημαίνει να μάχεσαι για το ακατόρθωτο. Με ηρωισμό ο λαός μας απέκρουσε τους Ιταλούς εισβολείς. Πολέμησε γενναία υπερασπιζόμενος την πατρίδα. Δεν αρκέστηκε σε μια απλά χλιαρή αντίσταση, όπως περίμενε η δικτατορία του Μεταξά, που πίστευε ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν λόγω της υπεροχής του αντιπάλου σε πολεμικά μέσα. Κι όταν τον Απρίλη του 1941 ακολούθησε η επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας και ενώ ο ελληνικός στρατός πολεμούσε τους Ιταλούς, χωρίς να έχει ακόμη ηττηθεί στρατιωτικά, δόθηκε η εντολή για συνθηκολόγηση άνευ όρων. Ακολούθησε η ταπείνωση και η κατοχή.
 Με τη συνθηκολόγηση ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης μαζί με την τότε κυβέρνηση, εγκαταστάθηκε στη Μ. Ανατολή όπου, υπό την προστασία των Βρετανών, σχεδίαζαν πώς θα διατηρήσουν την εξουσία τους μετά τον πόλεμο. Ένα άλλο τμήμα τους συνεργάστηκε ανοιχτά µε τον κατακτητή. Ήταν οι δωσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι μαυραγορίτες, που θησαύρισαν από την εκμετάλλευση του λαού που πέθαινε από την πείνα. Έστησαν μαζί με τους χιτλερικούς τα περιβόητα Τάγματα Ασφαλείας, για να χτυπήσουν την συνεχιζόμενη αντίσταση του λαού.
 Όμως η κατοχή της πατρίδας μας δεν κατάφερε να κάμψει την θέληση για ελευθερία κι αυτή η θέληση μετατράπηκε στο μεγαλύτερο και το πιο φωτεινό έπος της σύγχρονης ιστορίας μας, αυτό της Εθνικής Αντίστασης. Ο λαός οργανώθηκε, πήρε τα όπλα και έγραψε σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού, αποδεικνύοντας ότι η ελευθερία είναι ένας διαρκής και ανυποχώρητος αγώνας.
 Παρά την πείνα και την εξαθλίωση, παρά την τρομοκρατία και τις εκτελέσεις, το πρώτο και μαζικό κίνημα αντίστασης στην Ευρώπη γεννήθηκε στην χώρα μας. Η Εθνική Αντίσταση πρωτοστάτησε στην προστασία του πληθυσμού από τον κατακτητή και την επιστράτευση του για τα κάτεργα των ναζί. Απελευθέρωσε την Ελλάδα από την τριπλή φασιστική κατοχή, της ναζιστικής Γερμανίας, της φασιστικής Ιταλίας, της φασιστικής Βουλγαρίας την ίδια στιγμή που οι αστικές πολιτικές δυνάμεις καλούσαν τον λαό σε υποταγή.
 Ο ελληνικός λαός πλήρωσε βαρύ τίμημα. Χιλιάδες πεθάνανε από την πείνα, τα μπλόκα, τις μαζικές εκτελέσεις και το κάψιμο χωριών και πόλεων.
 Ο λαός όμως δεν ξεχνά και δεν πρέπει να ξεχνά. Στις δύσκολες καμπές της ζωής παίρνουμε δυνάμεις και παράδειγμα απ’ τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της ιστορίας μας.
 
Οι πόλεμοι δεν προκαλούνται τυχαία από κάποιους μανιακούς. Ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος, όπως και ο Α΄, ήταν αποτέλεσμα των μεγάλων αντιθέσεων που συγκλόνιζαν το καπιταλιστικό σύστημα για τον έλεγχο των αγορών και των σφαιρών επιρροής. Ήταν το αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του '30 και των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.
 Είναι πάρα πολλά εκείνα που έχει να διδαχθεί ο λαός μας από εκείνη την ιστορική περίοδο ειδικά σήμερα που η φωτιές του ιμπεριαλιστικού πολέμου έχουν ανάψει για τα καλά στην Ευρώπη, την Μ. Ανατολή κι αλλού.
 Σήμερα, όλες οι αιτίες που οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι εδώ. Βλέπουμε να κορυφώνονται οι πολεμικές προετοιμασίες των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων και να έρχεται πιο κοντά η γενίκευση του πολέμου. Αιτία των πολέμων είναι οι ανταγωνισμοί για τη μοιρασιά του πλούτου και των δρόμων μεταφοράς του. Όταν εμείς βλέπουμε μέσα από σκοτωμούς αμάχων και βομβαρδισμούς πόλεων τους νεκρούς να αυξάνονται οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι βλέπουν να αυξάνονται τα δικά τους κέρδη.
 Η Ελλάδα εμπλέκεται κάθε μέρα όλο και πιο πολύ στον πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας στην Ουκρανία, καθώς και στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή . Ο λαός μας δεν έχει τίποτα να κερδίσει από αυτή την εμπλοκή, παρά μόνο σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλειά του, μετατρεπόμενος ο ίδιος σε στόχο αντιποίνων. Αντίθετα, η ελληνική αστική τάξη έχει να κερδίσει ένα κομμάτι από την ιμπεριαλιστική λεία, στο πλαίσιο των στόχων της για μετατροπή της χώρας σε κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων και ενέργειας.
 Ταυτόχρονα, για τα ίδια συμφέροντα, έχει στρωθεί και το τραπέζι της διαπραγμάτευσης στα ελληνοτουρκικά, που αντικειμενικά περιλαμβάνει τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής άρχουσας τάξης εις βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού.
 Σήμερα, η 28η Οκτωβρίου μας καλεί σε μια δική μας, σύγχρονη αντίσταση. Μας θυμίζει ότι η ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν χαρίζονται, αλλά κερδίζονται κάθε μέρα με αγώνα. Μας διδάσκει να υψώνουμε την φωνή μας ενάντια σε κάθε μορφή αδικίας και καταπίεσης, πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι, το φως θα νικά πάντα το σκοτάδι. Θα φωτίζει τον δρόμο του αγώνα για μια κοινωνία χωρίς φασισμό, πολέμους, προσφυγιά και μετανάστευση, χωρίς φτώχεια και ανεργία, χωρίς κρίσεις και εκμετάλλευση.
 Αυτό είναι το αληθινό μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου και της Αντίστασης που ακολούθησε. Η ιστορία γράφεται από εκείνους που τολμούν να αντισταθούν, όταν όλα γύρω τους μοιάζουν χαμένα. Οι ήρωες του έπους του ΄40 μας άφησαν μια βαριά κληρονομιά. Να κρατάμε τη φλόγα της ελευθερίας και του αγώνα αναμμένη.
 Να απαντήσουμε με το δικό μας ΟΧΙ στους μισθούς, στις συντάξεις της πείνας, στην ανεργία, τη φτώχεια, τον φόβο για το αύριο, στην υποβάθμιση του ΕΣΥ και της Παιδείας, στα κουτσουρεμένα επαγγελματικά δικαιώματά μας, στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολέμους τους.
 Τιμούμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τιμούμε το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Τιμή και δόξα σε όλους τους ήρωες του αγώνα της δεκαετίας 1940. Τιμή και δόξα στους λαϊκούς αγωνιστές που έγραψαν με το αίμα τους το μεγάλο έπος της Αντίστασης και της Απελευθέρωσης από την Κατοχή.

Περιφέρεια Αττικής
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Εορτασμού  Εθνικής Επετείου «28ης Οκτωβρίου 1940» στην πόλη της Αθήνας για το 2026 της Περιφέρειας Αττικής θα γίνει «Γενικός Σημαιοστολισμός στην πόλη της Αθήνας από την 8η πρωινή ώρα της 26ης Οκτωβρίου μέχρι και τη δύση του ηλίου της 28ης Οκτωβρίου 2026. Φωταγώγηση όλων των καταστημάτων του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α., των Ν.Π.Δ.Δ. και των Τραπεζών κατά τις βραδινές ώρες της 27ης και της 28ης Οκτωβρίου 2026.

ΠΕΜΠΤΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
19:00 Πανηγυρική Συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών, στην αίθουσα τελετών  (Πανεπιστημίου 28). Τον πανηγυρικό λόγο θα εκφωνήσει ο Ακαδημαϊκός κ. Γεώργιος Χρούσος με θέμα «Το θάρρος Της ελευθερίας: από το «Όχι» του 1940 στην ευθύνη του σήμερα». 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
12:00 Επετειακός εορτασμός του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής στο συνεδριακό κέντρο «Περικλής Ν. Λύτρας» της Πανεπιστημιούπολης Άλσους Αιγάλεω με χαιρετισμό από τον Πρύτανη Καθηγητή κ. Παναγιώτη Ε. Καλδή. Ομιλία του καθηγητή του τμήματος Κοινωνικής Εργασίας, της Σχολής Διοικητικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών, Χαράλαμπου Πουλόπουλου με τίτλο: «Φόβος, αντίσταση και αλληλεγγύη (1940-1944)». Μουσικό αφιέρωμα από το Οργανικό Σύνολο Πνευστών της Στρατιωτικής Μουσικής Φρουράς Αθηνών (ΣΜΣ/ΑΣΔΥΣ)

  Εορτασμός Επετείου από το Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών,  στην αίθουσα τελετών «Αριστοτέλης» με ομιλία από τον καθηγητή του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού, κ. Χρήστο Δερμεντζόπουλο, με τίτλο: «Από το ΟΧΙ του 1940 στο σήμερα: Μνήμη, φασισμός και αναπαραστάσεις του πολέμου στον κινηματογράφο».

ΔΕΥΤΕΡΑ 26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
12:30 Επετειακός Εορτασμός στο αμφιθέατρο της βιβλιοθήκης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256) με κεντρικό ομιλητή τον Ομότιμο Καθηγητή Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου κ. Παντελή Βουτουρή, με θέμα: ««Είδα τον θάνατο να βηματίζει στην πλατεία…» Οι ποιητές στα χρόνια του πολέμου»

19:00 Επετειακή εκδήλωση στην κεντρική αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» με ομιλία από την υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων της ΠΟΑΕΑ,  Δρα Ε.Μ.Π. , κα Κατερίνα Δορυφόρου με θέμα: «Από την Πίνδο ως την Αντίσταση: οι γυναίκες γράφουν Ιστορία».     

ΤΡΙΤΗ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 ΕΟΡΤΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ
ΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ

08.30 Πανηγυρικός εορτασμός στα σχολεία με ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις και κατάθεση στεφάνων στα Μνημεία των Ηρώων από αντιπροσωπευτικές ομάδες μαθητών
10.15 Κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη από Ενώσεις Αποστράτων, Ομοσπονδίες, Εφεδροπολεμιστικές και Αντιστασιακές Οργανώσεις, Συλλόγους και Φορείς που επιθυμούν να τιμήσουν την επέτειο.
11.30 Καθιερωμένη τελετή στέψης των ανδριάντων στο χώρο των Προπυλαίων από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
12.00 Επίσημος εορτασμός του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Μεγάλη Αίθουσα του Πανεπιστημίου (Κεντρικό Κτήριο, Πανεπιστημίου 30). Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, θα πραγματοποιηθεί κεντρική ομιλία από τον Αναπληρωτή Καθηγητή Παθολογικής Νοσηλευτικής κ. Νικόλαο Β. Φώτο, με θέμα «Αυταπάρνηση και αυτοθυσία: η Νοσηλευτική στο έπος του ’40»,
12.00 Πανηγυρικός εορτασμός του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών στην αίθουσα τελετών «Ελευθέριος Βενιζέλος». Τον πανηγυρικό της ημέρας θα εκφωνήσει το τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και Ομότιμος Καθηγητής Γλωσσολογίας του Ε.Κ.Π.Α., κ. Χριστόφορος Χαραλαμπάκης με θέμα «Επιστολικές μαρτυρίες από το αλβανικό μέτωπο»
12.00 Εορτασμός επετείου από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Αίθουσα Εκδηλώσεων «Εμμανουήλ Ν. Πρωτονοτάριος» του κτηρίου Διοίκησης του Ε.Μ.Π.

ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

06:46 Είκοσι μία (21) χαιρετιστήριες βολές από το πυροβολείο του Λυκαβηττού. Εωθινό από τμήματα μουσικής των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας
08:00 Επίσημη έπαρση της Εθνικής Σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.
10:00 Δοξολογία στον Καθεδρικό (Μητροπολιτικό) Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών Προεξάρχοντος του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β’.
10:40 Κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη από πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
11:00 Μαθητική παρέλαση των σχολείων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Αθήνας, Προσκόπων, Οδηγών και ΑμεΑ μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ενώπιον της Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (σύμφωνα με το πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων).
17:31 Επίσημη Υποστολή της Εθνικής Σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.

ΠΕΜΠΤΗ 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

18.30 Εορτασμός Εθνικής Επετείου του Έπους 1940-1941 από την «Εταιρεία των φίλων του λαού» στην αίθουσα Μ. Ευεργετών- Ευεργετών του Μεγάρου της (οδός Ευριπίδου 12) με πανηγυρικό από την Δρα Ν. Γενική Γραμματέα της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, κα Χαρίκλεια Γ. Δημακοπούλου  με θέμα: «Η Ομηρία των πέντε Αντιστρατήγων» και συμμετοχή της χορωδίας «Ηχοχρωμάτων» Ι.Α.Α.

Πολυπαθής η Αξιοπρέπεια των Αποφοίτων ΑΣΣΥ

50 Χρόνια από την Ίδρυση της 347Μ. Με ευθύνη της Πολιτείας και της στρατιωτικής ηγεσίας η συνεχιζόμενη υποβάθμιση των αποφοίτων ΑΣΣΥ.

 Διαμαρτηρία του Επγού (ΤΜΑ) ε.α. Ευάγγελου Γκόρια της 41ης σειράς ΣΤΥΑ

Ως απόστρατος της Πολεμικής Αεροπορίας και απόφοιτος της Σχολής Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ), αισθάνομαι την υποχρέωση να εκφράσω δημόσια την έντονη αγανάκτηση και την αντίθεσή μου απέναντι στις συνεχείς αλλαγές που πλήττουν το κύρος, την υπηρεσιακή εξέλιξη και την αξιοπρέπεια των αποφοίτων των Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ).
Άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία της Πατρίδας, εργάστηκαν με ευσυνειδησία, απέκτησαν πολύτιμη τεχνογνωσία και ανέλαβαν σοβαρές ευθύνες, βλέπουν σήμερα την προσφορά τους να υποβαθμίζεται, την υπηρεσιακή τους εξέλιξη να περιορίζεται και την αναγνώριση των κόπων τους να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Η στέρηση βαθμολογικών προοπτικών, η απαξίωση ζητημάτων που αφορούν την υγειονομική μέριμνα των στελεχών και η διαχείριση της ακίνητης περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) προκαλούν εύλογα ερωτήματα για τις πραγματικές προτεραιότητες της Πολιτείας. Δημιουργείται η εντύπωση, ότι προωθείται μια ατζέντα που δεν θέτει στο επίκεντρο τα συμφέροντα, την αξιοπρέπεια και το μέλλον των στελεχών των ΕΔ.
Οι ΕΔ δεν είναι απλώς αριθμοί, βαθμοί, ακίνητα και λογιστικά μεγέθη. Είναι άνθρωποι, εμπειρία, προσφορά, ιστορία και εθνική ευθύνη.
Είναι απαράδεκτο οι απόφοιτοι των Σχολών Υπαξιωματικών να αισθάνονται ότι αντιμετωπίζονται ως προσωπικό δεύτερης κατηγορίας, ενώ επί δεκαετίες συνέβαλαν ουσιαστικά στη λειτουργία, στη συντήρηση και στην επιχειρησιακή ετοιμότητα των ΕΔ. Η τεχνογνωσία, η εμπειρία και η αφοσίωσή τους δεν μπορούν να διαγράφονται ούτε να απαξιώνονται με διοικητικές αποφάσεις που αγνοούν την προσφορά τους.
Καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχημένη όταν πραγματοποιείται εις βάρος της αξιοπρέπειας και της δίκαιης αντιμετώπισης των ανθρώπων που υπηρέτησαν με συνέπεια. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αποδυνάμωση των στελεχών και την παραγνώριση της προσφοράς τους, όταν δεν διασφαλίζει πρωτίστως το συμφέρον των ίδιων των ΕΔ.
Μερίδιο ευθύνης, όμως, φέρει και η στρατιωτική ηγεσία. Η σιωπή των Αρχηγών των ΕΔ απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις προκαλεί απογοήτευση και γεννά σοβαρά ερωτήματα. Οι Αρχηγοί δεν έχουν μόνο την ευθύνη της διοίκησης, αλλά και την υποχρέωση να υπερασπίζονται το προσωπικό τους, την αξιοπρέπειά του και το μέλλον των ΕΔ.
Όταν αποφάσεις επηρεάζουν τόσο καθοριστικά την υπηρεσιακή εξέλιξη και την υγειονομική μέριμνα των στελεχών, καθώς και την περιουσία των ΕΔ, η σιωπή δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως ουδετερότητα. Δημιουργεί, αντιθέτως, την εντύπωση ανοχής και αποδοχής. Η ιστορία θα κρίνει όχι μόνο εκείνους που έλαβαν τις αποφάσεις, αλλά και εκείνους που, ενώ είχαν τη θεσμική δυνατότητα και την ευθύνη να τοποθετηθούν, επέλεξαν να σιωπήσουν.
Η Πολιτεία οφείλει να κατανοήσει ότι ο σεβασμός προς τα στελέχη των ΕΔ δεν είναι προνόμιο ούτε χάρη. Είναι υποχρέωση απέναντι σε ανθρώπους που υπηρέτησαν την Πατρίδα με αφοσίωση, επαγγελματισμό και προσωπικές θυσίες. Ο σεβασμός δεν αποδεικνύεται με επετειακές ομιλίες και δημόσιες διακηρύξεις, αλλά με δίκαιες αποφάσεις και έμπρακτη αναγνώριση της προσφοράς.
Η σιωπή δεν αποτελεί αποδοχή και η υπομονή δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αδυναμία. Ως απόστρατος και απόφοιτος της ΣΤΥΑ, δεν μπορώ να παρακολουθώ αδιαμαρτύρητα τη σταδιακή απαξίωση μιας ολόκληρης κατηγορίας στελεχών που τίμησε τη στολή, την αποστολή και τον όρκο της.
Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνω ότι δεν θα παραστώ στην εκδήλωση για την επέτειο των 50 χρόνων της 347Μ στην 111 ΠΜ. Δεν πρόκειται για άρνηση της ιστορίας, της αποστολής ή της προσφοράς της Μοίρας, ούτε για έλλειψη σεβασμού προς τους συναδέλφους με τους οποίους υπηρέτησα. Πρόκειται για συνειδητή πράξη διαμαρτυρίας απέναντι σε μια πορεία εξελίξεων που θεωρώ ότι υποβαθμίζει τους αποφοίτους των Σχολών Υπαξιωματικών και απαξιώνει την προσφορά τους.
Παράλληλα, καλώ όλους τους συναδέλφους που με γνωρίζουν, που μοιράστηκαν μαζί μου την υπηρεσία, τις ευθύνες και τις δυσκολίες της στρατιωτικής ζωής, να αναλογιστούν τη σημασία αυτών των εξελίξεων και να εκφράσουν έμπρακτα τη διαμαρτυρία τους, επιλέγοντας και εκείνοι να απέχουν από τη συγκεκριμένη συνάντηση.
Η αποχή μας, κατά τη γνώμη μου, δεν αποτελεί απαξίωση της 347Μ. Αποτελεί μήνυμα διαμαρτυρίας προς όσους οφείλουν να σέβονται την ιστορία, την προσφορά και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που υπηρέτησαν στις ΕΔ. Η συμμετοχή σε μια επέτειο δεν μπορεί να απαιτείται ως αυτονόητη, όταν ταυτόχρονα παραμένουν ανοιχτά τόσο σοβαρά ζητήματα που αφορούν την αναγνώριση και την αντιμετώπιση των στελεχών.
Απαιτούνται σεβασμός, ουσιαστικός διάλογος, διαφάνεια και έμπρακτη αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των αποφοίτων των Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών. Απαιτείται, επίσης, ξεκάθαρη στάση από τη στρατιωτική ηγεσία και ανάληψη ευθύνης από όλους όσοι συμμετέχουν στη διαμόρφωση του μέλλοντος των ΕΔ.
Γιατί η προσφορά δεν διαγράφεται με νόμους, η ιστορία δεν ακυρώνεται με διοικητικές αποφάσεις και η αξιοπρέπεια όσων υπηρέτησαν την Πατρίδα δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Οι απόφοιτοι της ΣΤΥΑ και των άλλων Σχολών Υπαξιωματικών δεν ζητούν χάρη. Απαιτούν σεβασμό, δικαιοσύνη και αναγνώριση της προσφοράς τους.

Επγός (ΤΜΑ) ε.α. Γκόριας Ευάγγελος
           41η Σειρά ΣΤΥΑ

ΠΗΓΗ

Η Αλαζονεία της Εξουσίας: Όταν οι Πολιτικές Αποφάσεις Αποδυναμώνουν τις Ένοπλες Δυνάμεις

Γράφει ο Σμχος (ΤΜΑ) ε.α. Νικόδημος Παράκατης της 40ης σειράς ΣΤΥΑ

Σκέψεις που προέκυψαν από τα γεγονότα τελευταίων μηνών
Η στρατιωτική ισχύς δεν καθορίζεται από τον αριθμό των αεροσκαφών σε ένα υπόστεγο, των πλοίων σε ένα λιμάνι, των τεθωρακισμένων σε έναν χώρο στάθμευσης ή των πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών που καταγράφονται σε μια απογραφή. Στρατιωτική ισχύς υπάρχει μόνο όταν αυτά τα μέσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, να συντηρηθούν, να εφοδιαστούν και να υποστηριχθούν διαρκώς από επαγγελματικό προσωπικό με επαρκή υποστήριξη.
Αυτή η στοιχειώδης αλήθεια φαίνεται να λησμονείται ολοένα και περισσότερο.
Ο κίνδυνος δεν είναι απλώς να καταστεί αναποτελεσματική η αμυντική πολιτική. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οι σημερινές πολιτικές αποφάσεις να υπονομεύσουν σταδιακά την ίδια τη στρατιωτική ικανότητα στην οποία θα χρειαστεί να στηριχθεί αύριο ένα έθνος.
Όταν αποχωρεί έμπειρο προσωπικό, η συντήρηση ανατίθεται σε εξωτερικούς αναδόχους, οι επιχειρησιακοί προϋπολογισμοί δεν συμβαδίζουν με το κόστος και οι στρατιωτικές εισηγήσεις υποτάσσονται σε βραχυπρόθεσμες πολιτικές ή οικονομικές σκοπιμότητες, οι συνέπειες μπορεί να μη γίνουν αμέσως ορατές. Η στρατιωτική ετοιμότητα, όμως, μπορεί να επιδεινώνεται αθόρυβα, ώσπου η χώρα να ανακαλύψει, τη στιγμή της κρίσης, ότι η ισχύς που πίστευε πως διέθετε ήταν σε μεγάλο βαθμό θεωρητική.

Αμφισβητούμε - Ανατρέπουμε

Γράφει ο Σμήναρχος ε.α.  Ευθ. Γκιτέρσος της  24ης Σειράς  ΣΤΥΑ Αναπληρωτής Γεν. Γραμματέας του Σ.Α.Σ

     Σαν Σύλλογος Αποφοίτων ΣΤΥΑ (Σ.Α.Σ), αμφισβητήσαμε από την αρχή την νεοφιλελεύθερης έμπνευσης «Ατζέντα 2030» του ΥΠΕΘΑ. Όχι επειδή είμασταν προφήτες ή θέλαμε κάποια ιδιοτελή προνόμια. Βλέπαμε ξεκάθαρα από την πολύχρονη εμπειρία μας που συσσωρεύσαμε, εργαζόμενοι στις Μονάδες και στα Επιτελεία, την παταγώδη αποτυχία της στην πράξη. Βλέπαμε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) θα οδηγηθούν συνολικά σε επιχειρησιακή στασιμότητα και ηθικό μαρασμό. 
    Από την αρχή, πριν από δύο χρόνια, που η ατζέντα παρουσιάστηκε από τον σπορέα του ολέθρου, τον αλαζόνα ΥΕΘΑ κ. Ν. Δένδια στον Ροταριανό Όμιλο Αθηνών, ξεκαθαρίσαμε ότι πρόκειται για έναν αντιδραστικό σχεδιασμό, μια αντιδραστική προσέγγιση για τον όποιο αναγκαίο εκσυγχρονισμό απαιτείται πραγματικά να γίνει στο χώρο των ΕΔ.
    Ακολούθησε ο καλά σχεδιασμένος κοινοβουλευτικός, νομικός μανδύας προσαρμογής των ΕΔ στο γράμμα και το πνεύμα της σχεδιαζόμενης σταθερά, εν κρυπτώ και παραβύστω, από τους επιτελείς του γραφείου του κ. ΥΕΘΑ ατζέντας 2030. Οι βόμβες σκάγανε η μια μετά την άλλη και διέλυαν τη συνοχή του προσωπικού και την εμπιστοσύνη τους προς την στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Από κοντά ήταν και είναι η συνεχής βοήθεια των φιλικών προς την κυβέρνηση ΜΜΕ.
    Η ίδρυση του ΕΛΚΑΚ (ν.5110/2024), η Ρύθμιση υγειονομικών θεμάτων των ΕΔ (ν.5195/2025), η Αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των ΕΔ (ν.5223/2025) και τέλος η δημιουργία διακριτού Σώματος Υπξκών με το νόμο λαιμητόμο 5265/2026, ήταν οι βασικοί νόμοι – οδοστρωτήρες των δικαιωμάτων του προσωπικού των ΕΔ.
    Ο Σ.Α.Σ αντέδρασε συλλογικά, μαζικά, δημοκρατικά και μαχητικά. Οργάνωσε αποφασιστικά την αντεπίθεση του, ενημέρωσε το σύνολο των συναδέλφων. Σε συντονισμό με Φορείς Εκπροσώπησης των εν Ενεργεία και εν Αποστρατεία Στρατιωτικών, ή τους Αποφοίτους των άλλων Κλάδων των ΕΔ, αλλά και με την κοινωνία και τους θεσμούς της, αποκάλυψε την αντιδραστική ουσία της ατζέντας 2030 και διεκδίκησε την άμεση απόσυρσή της από τον δημόσιο διάλογο.
    Δύο χρόνια μετά πολλοί συνάδελφοί μας έχουν, σε μεγάλο βαθμό, αποδεχθεί την ήττα. Στρέφονται για «βοήθεια» σε φορείς εκπροσώπησης που στηρίζουν την αντιδραστική ατζέντα 2030 και «σκύβουν» στην καθημερινότητα και τις λύσεις στα «άμεσα προβλήματα» με τον ρεαλισμό της υποταγής. Η απογοήτευση και η παραίτηση κυριαρχούν τελικά. Είναι μεγάλη η ανάγκη συγγραφής και κοινωνικής επικοινωνίας ενός επικαιροποιημένου Σχεδίου Δράσης μας που να περιλαμβάνει τα τρέχοντα, από τη σταδιακή εφαρμογή των αποφάσεων των ήδη ψηφισμένων νόμων της Ατζέντας 2030 του ΥΠΕΘΑ, την πραγματική αναβάθμιση της Σχολής και τα χρόνια αιτήματά μας, που αγνοήθηκαν επιδεικτικά και στις πρωθυπουργικές εξαγγελίες της φετινής 90ής ΔΕΘ.
    Μόνιμος στόχος μας είναι τα κοινά προβλήματά μας των ε.ε. και ε.α. συναδέλφων μας, να τα προωθούμε προς επίλυση σε αγαστή συνεργασία και συντονισμό με όλα τα συλλογικά όργανα εκπροσώπησης των συναδέλφων μας με δημοκρατικές αρχές και πρακτικές, τον αναγκαίο πολιτισμό, με ισοτιμία μεταξύ των συλλογικοτήτων, των οργανωμένων και ανένταχτων μελών τους.
    Απέναντι στην αντιδραστική, ιδιοτελή και αναποτελεσματική πολιτική που παράγει καθημερινά η Ατζέντα 2030 του κ. Δένδια, που παρακμάζει πριν ακόμα γεννηθεί και βυθίζει καθημερινά το προσωπικό των ΕΔ στα λασπόνερα της νεοφιλελεύθερης παρακμής, επιχειρούμε ξανά να πιάσουμε το νήμα της δημιουργικής αμφισβήτησής μας από τις περσινές επιτυχημένες κινητοποιήσεις και να το επεκτείνουμε.
    Ενωμένοι και αποφασισμένοι οι δεκατρείς φορείς, γνωστοποιήσαμε στο πανελλήνιο, αλλά και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς τα δίκαια αιτήματά μας.
    Πραγματοποιήσαμε τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μας, που καθυστέρησαν την ολοκλήρωση της ατζέντας και προβλημάτισαν σοβαρά την Κυβέρνηση για τις επιλογές της στο χώρο των ΕΔ. Έχουν κατακτηθεί διεκδικήσεις μας, έχουμε κερδίσει εμπειρία κοινωνικών αγώνων, έχουμε καταφέρει να επικοινωνήσουμε τα δίκαια αιτήματά μας σε ένα μεγάλο μέρος της μαχόμενης, κυρίως, κοινωνικά πλειοψηφίας, στη Βουλή, στα κόμματα. Έχουμε δει τις πολιτικές ρωγμές της ίδιας της κυβερνώσας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Να τις διαρρήξουμε, πρέπει ακόμα περισσότερο και στο τέλος να ανατρέψουμε ότι επαίσχυντο, άδικο και καταστροφικό έχει παραγάγει και παράγει ακόμα η ατζέντα 2030 του κ. Δένδια. Να τους δώσουμε να καταλάβουν οριστικά ότι η χάραξη εθνικής πολιτικής δεν παράγεται σε σκοτεινά και ανήλεα γραφεία καρεκλοκένταυρων, αλλά στο άπλετο φως του δημόσιου διαλόγου, της συμμετοχής και συνεννόησης με τους ανθρώπους που επηρεάζονται από τον όποιο σχεδιασμό, ακόμα και από τους αρμόδιους των Γενικών Επιτελείων που λείπουν επιδεικτικά από τον όποιο σχεδιασμό τους!
    Έχουμε ήδη εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Χωρίς να έχουμε ψευδαισθήσεις, θα πρέπει να αναδειχθούν ξανά τα επικαιροποιημένα αιτήματά μας προς τα πολιτικά κόμματα και να αποσπάσουμε συγκεκριμένες δεσμεύσεις για κατάργηση ή για σημαντικές βελτιώσεις της αντιδραστικής αυτής ατζέντας. 
    Είναι ζωτική εθνική ανάγκη η συνολική και άμεση ανατροπή της ατζέντας 2030.  Όσο ποιο γρήγορα ανατραπεί, τόσο λιγότερα συντρίμμια θα έχουμε για να αποκαταστήσουμε.

Σμχος ε.α. Ευθ. Γκιτέρσος
        Αν. ΓΓ/Σ.Α.Σ