Έχουν περάσει τέσσερις μήνες από την ψήφιση του νόμου λαιμητόμου, ν. Δένδια 5265/2026, για τις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) και το προσωπικό τους. Παρά τις παγκόσμιες κοσμογονικές ανακατατάξεις, τους συγκλονιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς και περιπέτειες στις οποίες μας έχουν οδηγήσει κυρίαρχοι μηχανισμοί ιδιοτελών συμφερόντων, το κλίμα στις ΕΔ και ιδιαίτερα στην Πολεμική Αεροπορία εξακολουθεί να είναι τεταμένο. Οι συνάδελφοι απόφοιτοι των ΑΣΣΥ δεν μπορούν, δεν θέλουν να ξεχάσουν και δεν πρόκειται να συμβιβαστούν με καμία έκπτωση των κατακτημένων, σύγχρονων δικαιωμάτων τους και επαγγελματικών τους υποχρεώσεων. Μπορεί η ηγεσία του ΥΠΕΘΑ να έχει στα χέρια της το κοινοβουλευτικό οπλοστάσιο και να κραδαίνει το νόμο Δένδια για να στηρίξει το παράλογο, γκροτέσκο, αφήγημά της, εμείς, όμως, έχουμε μαζί μας την επιτυχημένη, εξελικτική, επιχειρησιακή, ιστορική συνέχεια των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν έχουμε σκοπό να οπισθοχωρήσουμε. Είναι εθνικό μας χρέος, όπως πολλές φορές έχει αναλυθεί από το Συντονιστικό μας Συμβούλιο, να μην διαλυθούν οι ΕΔ, να μην σπάσει η συνοχή τους. Όσο γρηγορότερα γίνει αυτό αντιληπτό από την ελληνική κοινωνία και τα θεσμικά της όργανα δημόσιας παρέμβασης, τόσο λιγότερο θα μειωθούν οι επιπτώσεις στην επιχειρησιακή, αποτελεσματική ετοιμότητα των ΕΔ.
Κοινωνικά, συνειδητοποιούμε δειλά και αργά, ότι ζούμε ζοφερές ημέρες και παράδοξους καιρούς. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο ΥΕΘΑ κ. Δένδιας με τους «άγνωστους» συμβούλους του, επικουρούμενος από τα φιλικά ΜΜΕ, έχει σχεδιάσει για τις ΕΔ μια νέα εποχή νεοφιλελεύθερης μετάβασης, υποτέλειας σε ελιτίστικους εξωχώριους και γηγενείς μηχανισμούς και επιχειρήσεις ροκανίζοντας, όλοι μαζί, το δημόσιο χρήμα. Το στήσιμο της πολεμικής οικονομίας και το re- arm σε όλες τις χώρες της Ευρώπης είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Επιπλέον, η δημιουργία ανορθολογικής, στρεβλής, ιδεοληπτικής και ρουσφετολογικής στρατιωτικής δομής των παρελθόντων ετών, χρησιμοποιήθηκε αναίσχυντα από την ηγεσία του ΥΠΕΘΑ για την εν καιρώ διάλυση ουσιαστικά των αποφοίτων ΑΣΣΥ και των Σχολών τους.   
Είναι, πράγματι, επικίνδυνοι!
Κι εμείς, ως άλλοι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», προδομένοι από όσους είχαν και έχουν χρέος να μας υποστηρίζουν, θα συνεχίσουμε να δηλώνουμε παρών και να αγωνιζόμαστε. Γιατί θα μας καλεί η καθημερινή ανεπάρκεια της λειτουργείας των ΕΔ. Ήδη οι επιπτώσεις του νόμου Δένδια αφήνουν αποτυπώματα. Η λειψανδρία και το αλαλούμ που επικρατεί στους χώρους εργασίας, σε συνδυασμό με το εξασθενημένο ηθικό των συναδέλφων μας δημιουργούν περιβάλλον ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Η επικοινωνιακή προσπάθεια των Γενικών Επιτελείων για ανύψωση του ηθικού στο προσωπικό φαίνεται, να μη φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Αντιθέτως, μερικές φορές εξοργίζει τα στελέχη.
Από την άλλη μεριά, οι εν ενεργεία συνάδελφοί μας, έχουν επιδοθεί σε έναν μαζικό αγώνα δρόμου για δικαστική προσβολή τμημάτων του νομοσχεδίου ή και του συνόλου του. Είναι, βεβαίως, απόλυτα δικαιολογημένοι και αγανακτισμένοι! Τους κλέψανε τη ζωή τους και τα όνειρά τους! Προκειμένου να εξυπηρετήσουν στενά κομματικά, παραταξιακά, πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα και αλλότριες ντιρεκτίβες, δημιουργούν ένα στρατό ασπόνδυλο, δουλικό, αναλώσιμο, χωρίς εμάς, ετοιμάζοντας νέες εθνικές συμφορές. Είναι και τα παραπάνω, ένας σοβαρός λόγος που στοχοποιήθηκαν οι απόφοιτοι ΑΣΣΥ και οι Σχολές τους.
Ξεκινάμε, λοιπόν ξανά, νέα εποχή αγώνων για τα δίκαιά μας, όμως από δυσμενέστερη αφετηρία. Έτσι κι αλλιώς δεν μας δίνεται άλλη επιλογή. Γνωρίζουμε καλά από την εμπειρία μας, ότι οι δικαστικές προσφυγές είναι κι αυτό ένα μέσο πίεσης προς την πολιτική ηγεσία. Είναι χρονοβόρο, κοστοβόρο και μερικές φορές ατομικό μέτρο εφησυχασμού. Ότι, δηλαδή, θα μας λύσουν άλλοι τα προβλήματά μας που μας δημιουργούν οι πολιτικοί μάνατζερς.

Λίγες μόνον ημέρες μετά τη σύγκληση της τακτικής ΓΣ του Συλλόγου Αποφοίτων ΣΤΥΑ (7/2) αναγκαζόμαστε, κάτω από την πίεση των γεγονότων και την απαίτηση των συναδέλφων μας, να καλέσουμε νέα Έκτακτη ΓΣ των μελών μας την 21 Μαρτίου 2026. Ο κύριος λόγος είναι να αναδειχθούν τα μείζονα προβλήματα που μας αφορούν, να πάρουν καταστατικό χαρακτήρα και να χαράξουμε συλλογικά και μαζικά νέα διεκδικητική γραμμή. Να σταθούμε όρθιοι και να ξαναπιάσουμε το σπασμένο νήμα των μαχητικών διεκδικήσεων. Μαζί με όλους τους συναδέλφους μας, συντονισμένα και αποτελεσματικά. Μαζί με την ελληνική κοινωνία και κυρίως το οργανωμένο και αγωνιζόμενο τμήματός της, για αμοιβαία ενημέρωση και διεκδικητικό συντονισμό των δράσεών μας, μιας και τα προβλήματα είναι κοινά.
Όταν η κοινωνία θέλει, ο κάθε νόμος δεν εφαρμόζεται και ανατρέπεται ανά πάσα στιγμή μαζί με τους μέντορές του!

Συλλογικό κείμενο και για την αντιγραφή

               Ευθ. Γκιτέρσος
                 Αν. ΓΓ/Σ.Α.Σ    

 Γράφει ο Επγός ε.α  Σεβαστός Βλαχογιάννης της 9ης σειράς ΣΤΥΑ

Μια ξεχωριστή στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία εμφανίζεται στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας στο τέλος του 18^ου αιώνα: το όνομα του  ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ.
Πρώτη μορφή στη ζωή και την ιστορία της Παλιγγενεσίας. Μοναδικός! Ανεπανάληπτος!
Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών.
Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τσεργίνης, αργότερα οι Κολοκοτρωναίοι υιοθέτησαν το αρβανίτικο όνομα Μπιθέγκουρας, που σημαίνει αυτόν που έχει έντονους γλουτούς και στη συνέχεια το μετέφρασαν σε Κολοκοτρώνη.
Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770, Δευτέρα της Λαμπρής, σε ένα βουνό κάτω από ένα δένδρο στην παλιά Μεσσηνία στο Ραμαβούνι .
Ο πατέρας του ο αρματολός Κωνσταντής και η μητέρα του η Ζαμπία ή Ζαμπέτα κόρη του καπετάν Κωστάκη από την Αλωνίσταινα της Μαντινείας, απέκτησαν 5 παιδιά (4 γιους και μία κόρη).
Ο πρωτότοκος των παιδιών ήταν ο Θεοδωρής.
Ο πατέρας του υπήρξε ο κυριότερος συντελεστής της εξόντωσης των Αλβανών που λυμαίνονταν την Πελοπόννησο... ήταν ο πιο φημισμένος κλέφτης και αρματολός .
Το 1780 σκοτώθηκε από τους Τούρκους και στην ίδια μάχη σκλαβώθηκαν τα δύο μικρά αδέρφια του.
Ο 10χρονος τότε Θεοδωρής καταφεύγει στην Αλωνίσταινα με την αδερφή του, την καπετάνισσα μάνα του και τον θείο του Αναγνώστη. Θα μεγαλώσει και θα ανδρωθεί με το όπλο στο χέρι, ως κάπος, κλέφτης και αρματολός πελοποννησιακού τύπου, επικεφαλής δικής του ομάδας παλικαριών.
Ο απελευθερωτικός Αγώνας των Ελλήνων αρχίζει στην Πελοπόννησο κι εκεί τελειώνει.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πάντα παρών, θα αναδειχθεί πρωταγωνιστής.
Από τους προεπαναστατικούς χρόνους ο Θεόδωρος κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του, πολεμώντας ως κλεφταρματολός.
Ο Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των κλεφτών της Πελοποννήσου και στα 15 του έγινε καπετάνιος, έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος.
Το 1790 παντρεύεται την κόρη ενός πρώτου προεστού του Λεονταριού την Αικατερίνη Καρούτσου και αποκτούν 6 παιδιά (3αγόρια και 3 κορίτσια), νοικοκύρης, καλός σύζυγος, αγαπάει πολύ τα παιδιά του με σπίτι δικό του, με κτήματα και πολλά δένδρα ελιές.
Το 1805 πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο.
Το 1806 οι Τούρκοι κυνηγούν την οικογένειά του και υποχρεώνεται να εγκατασταθεί στη Ρωσοκρατούμενη Ζάκυνθο. Θα αγωνίζεται εκεί επί 15 χρόνια για να μεγαλώσει τα παιδιά του αλλά και να θάψει την αγαπημένη του γυναίκα. Άσκησε κατά καιρούς το επάγγελμα του μακελάρη (εμπορία ζώων) διαμένοντας σε ένα φτωχόσπιτο για να συντηρεί την οικογένειά του.
Από το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο...από τότε έχει και την περικεφαλαία με τη λέξη «είθε». Τιμήθηκε  με τον βαθμό του μαγγιόρου (Ταγματάρχης) για τη δράση του εναντίον των Γάλλων. Η θητεία αυτή του παρέχει σπουδαίες γνώσεις για την τέχνη του πολέμου. Την 1^η Δεκεμβρίου 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο, έσπευσε να κατηχήσει τον πρωτότοκο γιο του Πάνο.
Όταν έφθασε η ώρα του Μεγάλου Σηκωμού, έφυγε από τη Ζάκυνθο (3-1-1821) σε τρεις ημέρες αποβιβάστηκε στη Μάνη και σε λίγο αναλάμβανε την αρχιστρατηγία του Ιερού Απελευθερωτικού Αγώνα, που οδήγησε στην Εθνική Παλιγγενεσία. Ως απεσταλμένος της Μάνης σήκωσε μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στις 23 Μαρτίου 1821 τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα και επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, την απελευθέρωσε.
Στις 12-13 Μαΐου 1821 νίκησε τους Τούρκους στο Βαλτέτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 πολιόρκησε και άλωσε την Τριπολιτσά.
Η πρώτη ελληνική κυβέρνηση τον διόρισε τότε στρατηγό. Και ενώ επιχειρούσε την πολιορκία της Πάτρας, έφτασε στην Πελοπόννησο ο Δράμαλης με 30.000 άντρες. Ο Κολοκοτρώνης έλυσε την πολιορκία της Πάτρας και κυρίεψε τα στενά των Δερβενακίων, όταν ο Δράμαλης αποκλεισμένος στην αργολική πεδιάδα, αναγκάστηκε  για να ξεφύγει, να περάσει με το στρατό του από τα Δερβενάκια.
Ο Κολοκοτρώνης τον χτύπησε και τον κατέστρεψε (25-27 Ιουλίου 1822). Μετά από αυτήν την περίλαμπρη νίκη ανακηρύχτηκε αρχιστράτηγος της Πελοποννήσου.
Στις 30 Νοεμβρίου 1822 απελευθέρωσε το Ναύπλιο.
Στον εμφύλιο σπαραγμό του 1823 που ξεκίνησε από τις διχόνοιες των πολιτικών κομμάτων ο Κολοκοτρώνης έχασε τον γιο του Πάνο και ο ίδιος φυλακίστηκε για 4 μήνες σε Μοναστήρι της Ύδρας.
Με την εισβολή του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να βοηθήσει την Πατρίδα για μια ακόμα φορά.
Επειδή δεν μπορούσε να παρατάξει στρατό ανάλογο του αιγυπτιακού, παρενοχλούσε τον εχθρό χτυπώντας τα μικρά αποσπάσματα και καταστρέφοντας τα τρόφιμα και τις ζωοτροφές.
Στις 11 Ιουνίου 1825 η πρωτεύουσα του Μοριά έπεσε στα χέρια του Ιμπραήμ, παρά τις προσπάθειες του Γέρου και των άλλων οπλαρχηγών.
Ο Αιγύπτιος πασάς άρχισε να πυρπολεί τα χωριά και τους αγρούς αναγκάζοντας τους κατοίκους να δηλώνουν υποταγή. Ο Γέρος του Μοριά έστειλε τα παλικάρια του στα χωριά που δήλωναν υποταγή, είτε με το καλό είτε με τη βία κατάφερε να κρατήσει τη φλόγα της Επανάστασης.
Τα λόγια του ήχησαν τότε χαρακτηριστικά: «Φωτιά στα σπίτια και τσεκούρι στην περιουσία και τον λαιμό εκείνων που κάνουν τα χατίρια των Τούρκων. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»
Στην Ελλάδα το 1828 έφτασε η Γαλλική εκστρατεία του Μοριά. Τότε ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να αναγνωρίσει αυτόνομο ελληνικό κράτος και ο αιγυπτιακός στρατός να φύγει.
Μετά τη δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια ο Κολοκοτρώνης υποστήριξε τον Όθωνα. Η αντιβασιλεία με σύμφωνη γνώμη των μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία και Γαλλία) αποφάσισε να αποκλείσει τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης από τον τακτικό στρατό και μάλιστα να τους φυλακίσει με την κατηγορία ότι προετοίμαζαν εξέγερση. Πρώτος από όλους πιάστηκε ο Κολοκοτρώνης (7 Σεπτεμβρίου 1833) και στις 26 Μαΐου βγαίνει η απόφαση καταδίκης του σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Ο Κολοκοτρώνης έμεινε στη φυλακή, στο Παλαμήδι του Ναυπλίου, μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνα. Από το 1834 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, αφού είχε υπαγορεύσει τα απομνημονεύματά του, τα οποία εκδόθηκαν το 1851.
Η εθνική δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη δε χωράει σε μερικές σελίδες.
Θα αναδειχθεί ο αρχηγός των όπλων. Θα καταγάγει θριάμβους στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια, στον Αγώνα κατά του Ιμπραήμ. Θα φυλακιστεί από την κυβέρνηση του Κουντουριώτη. Θα δικαστεί σε θάνατο από την Αντιβασιλεία, θα επιζήσει!

Τιμημένος, δοξασμένος και δαφνοστεφανωμένος!
Για τις αρετές του, την ανδρεία και την τόλμη του αλλά και τη σύνεσή του και τη σοφία του, ο λαός τον τίμησε ονομάζοντάς τον «Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ».

Επγός ε.α. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΕΒΑΣΤΟΣ 
9η Σειρά ΣΤΥΑ

Γράφει ο Επγός ε.α  Σεβαστός Βλαχογιάννης της 9ης σειράς ΣΤΥΑ

Ο Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 10 Φεβρουαρίου του 1776 από αρχοντική οικογένεια.
Ήταν το έκτο παιδί από τα 10 (έξι αγόρια και 4 κορίτσια) των Αντωνίου-Μαρία Καποδίστρια, δικηγόρου στο επάγγελμα και της Διαμαντίνας Γονέμη, κόρη αριστοκρατικής οικογένειας.
Φοίτησε στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης, όπου έμαθε Λατινικά, Ιταλικά και Γαλλικά στην Κέρκυρα.
Την περίοδο 1795-1799 σπούδασε Ιατρική στο πανεπιστήμιο της Πάντοβας στην Ιταλία.
Μετά το πέρας των σπουδών του άσκησε για λίγο το επάγγελμα του γιατρού αφιλοκερδώς στην Κέρκυρα. Το 1799 τον Σεπτέμβριο διορίσθηκε αρχίατρος του τουρκικού στρατιωτικού νοσοκομείου.
Το 1803 έγινε γραμματέας της επικρατείας της Ιουνίου Πολιτείας επί Ρωσικής κατοχής.
Το 1806 ανέλαβε τη διεύθυνση της δημόσιας σχολής της Δημοκρατίας.
Το 1809 οι Γάλλοι κυρίευσαν τα Επτάνησα και ο Καποδίστριας έφυγε στη Ρωσία όπου μπήκε στη διπλωματική υπηρεσία του ρωσικού κράτους στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Ο Τσάρος εκτίμησε τα πολλά προσόντα του για τις διπλωματικές του ικανότητες, γι’αυτό τον διόρισε Υπουργό Εξωτερικών το 1815.
Ο Καποδίστριας ήταν μεθοδικός σε κάθε ενέργειά του και θερμός Έλληνας πατριώτης.
Το 1815 ίδρυσε τη φιλόμουσο εταιρεία για να βοηθήσει τους νεαρούς Έλληνες να σπουδάσουν .
Η Φιλική Εταιρεία του προσέφερε την αρχηγεία της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά αυτός δεν την δέχτηκε. Από την πλευρά του προσπάθησε να βοηθήσει τον Αγώνα της Επανάστασης αλλά συνάντησε αρνητική στάση από τους Ρώσους. Γι’αυτό τον λόγο παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1822 από το υψηλό αξίωμα που είχε στη Ρωσία και μετέβη στην Ελβετία.
Στις 30-3-1827 η Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον επέλεξε πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας για μια επταετία. Αυτό θεωρήθηκε ήττα της Αγγλικής εξωτερικής πολιτικής και νίκη της Ρωσίας.
Στις 18-1-1828 ο Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο, όπου έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής και 4 ημέρες αργότερα πήγε στην Αίγινα, εκεί ήταν η έδρα της Κυβέρνησης, όπου ορκίστηκε.
Την περίοδο εκείνη η Πελοπόννησος απαλλάχτηκε από τον Ιμπραήμ και έτσι μετέφερε την έδρα της Κυβέρνησης στο Ναύπλιο, όπου έγινε η πρωτεύουσα του κράτους.
Ο Καποδίστριας αμέσως άρχισε το σημαντικό και βαρύ έργο του.
Στο εσωτερικό της χώρας είχε να αντιμετωπίσει τις καταστροφές από τον πόλεμο, τη φτώχια, την αγριότητα, την αναρχία, την πειρατεία, τις ληστείες, τους ανύπαρκτους θεσμούς, τη διάλυση του στρατού και την οικονομική κατάσταση.
Ο στόλος βρισκόταν σε ακινησία από έλλειψη χρημάτων και τα στρατιωτικά τμήματα ήταν σε αταξία και ζούσαν σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Δεν είχαν ακόμη και πολεμοφόδια.
Φρόντισε τα οικονομικά του κράτους παίρνοντας δάνειο από την Ευρώπη. Ίδρυσε την Εθνική Τράπεζα κι έκοψε τα πρώτα εθνικά νομίσματα με σήμα το Φοίνικα.
Ίδρυσε την πρώτη Γεωργική σχολή στην Τίρυνθα. Ίδρυσε ορφανοτροφείο στην Αίγινα για τα ορφανά του πολέμου. Ίδρυσε πολλά σχολεία ανώτερα και κατώτερα, διδασκαλείο για την μόρφωση των διδασκάλων ακόμη και άλλες ανώτατες σχολές όπως: Θεολογική, Στρατιωτική [Ευελπίδων] και τον Ναύσταθμο του Πόρου.
Μετά από αυτά η Ελλάδα άρχισε να γίνεται κράτος σύγχρονο και πολιτισμένο.
Διάφορα γεγονότα ενίσχυσαν τη θέση του Καποδίστρια και είχαν ευνοϊκές εξελίξεις για την Ελλάδα.
Πρώτον, ξέσπασε Ρωσοτουρκικός πόλεμος στις 20-4-1828 και υποχρέωσε την Τουρκία να συγκεντρώσει εκεί την προσοχή της.
Δεύτερον, ήταν η άφιξη του Γαλλικού στρατού στην Πελοπόννησο την18-8-1828 που υποχρέωσε τον Ιμπραήμ να εγκαταλείψει.
Τρίτον, όταν ο Άγγλος στρατηγός Τσωρτς επιχειρούσε στη Δυτική Ελλάδα και στο Μεσολόγγι, ο Δημήτριος Υψηλάντης εκκαθάριζε την περιοχή από τα υπολείμματα του τουρκικού στρατού στην Ανατολική Ελλάδα (Άμφισσα, Θήβα και Πέτρα).
Τα παραπάνω ενίσχυσαν τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας για τον καθορισμό των συνόρων της.
Οι τρεις προστάτιδες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) αποφάσισαν να αναγνωρίσουν την Ελλάδα ως ανεξάρτητο κράτος τον Ιανουάριο του 1830 με το πρωτόκολλο του Λονδίνου.
Με τις μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια, οι Έλληνες δεν είχαν συνηθίσει να ζουν με τάξη και πειθαρχία.
Νόμιζαν ότι «ελευθερία» σημαίνει να κάνει ό,τι θέλει ο καθένας.
Μετά από την πυρπόληση του στόλου από τον Ανδρέα Μιαούλη, ο Καποδίστριας προχώρησε στη λήψη σκληρότερων μέτρων συλλαμβάνοντας τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Μέσα σε τεταμένο κλίμα και υπό την καθοδήγηση των Άγγλων και Γάλλων πρακτόρων, όπλισαν με όπλο και μαχαίρι τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, αδερφό και γιο του Πετρόμπεη και σκότωσαν τον Καποδίστρια το πρωί της 27^ης Σεπτεμβρίου 1831 έξω από την εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνος.
Μετά την δολοφονία του Κυβερνήτη, τη θέση του ανέλαβε για ένα διάστημα ο αδερφός του Αυγουστίνος, ως πρόεδρος τριμελούς ανώτατης αρχής με τον Ιωάννη Κωλέττη και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Τη σορό του Καποδίστρια την μετέφερε ο αδερφός του στην Κέρκυρα όπου ενταφιάστηκε στην Μονή Πλατυτέρας.
Η φιλοπατρία του Καποδίστρια και το σημαντικό έργο του αναγνωρίζεται από όλους τους ιστορικούς.
Πολλοί δρόμοι και πλατείες πήραν το όνομά του. Ο Αερολιμένας της Κέρκυρας ονομάζεται «Ιωάννης Καποδίστριας», ενώ από το 1911 το πανεπιστήμιο Αθηνών μετονομάστηκε σε «Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών». Στα προπύλαια του Πανεπιστημίου υπάρχει ο ανδριάντας του.
Στα καινούργια νομίσματα του ευρώ απεικονίζεται στο κέρμα των 20 λεπτών της ελληνικής έκδοσης. Το σχέδιο με τις μεταρρυθμίσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σημίτη ονομάστηκε σχέδιο Καποδίστρια.
Ανδριάντες και προτομές του έχουν στηθεί στην Ελβετία και στη Σλοβενία.  

ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ  ΣΕΒΑΣΤΟΣ
Επγός  ε.α. 
9η Σειρά ΣΤΥΑ

Γράφει ο Σμχος ε.α Εμμ. Σαλεβουράκης της 38 σεράς

Διαβάζω τον εγκεκριμένο (πλέον) ΕΣΚΑ 66 (ΦΕΚ Β’6542/08.12.2025 ) ο οποίος αφορά στην αδειοδότηση του προσωπικού που θα αποδεσμεύει μετά από συντήρηση στρατιωτικά αεροναυτικά προϊόντα (sic).
Όταν μιλάμε για ΕΣΚΑ 66 (όπως και EMAR 66) στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, δεν πρόκειται για ένα “ακαδημαϊκό επίπεδο”, όπως αυτό που καθορίζεται από τα πανεπιστήμια ή τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Ο ΕΣΚΑ 66 είναι ένας τεχνικός κανονισμός που καθορίζει πρότυπα επάρκειας, εκπαίδευσης και πιστοποίησης για προσωπικό συντήρησης στρατιωτικών αεροσκαφών στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Στρατιωτικών Απαιτήσεων Αξιοπλοΐας [«European Military Airworthiness Requirements» (EMAR)]. Περιλαμβάνει τις απαιτήσεις για τη βασική γνώση, την πρακτική εκπαίδευση, την εξέταση και την κατοχύρωση Στρατιωτικής Αδείας Συντήρησης Αεροσκαφών-ΣΑΣΑ) (Military Aircraft Maintenance Licence – MAML) για τεχνικούς κατηγοριών Β1/Β2 κ.α., με διαφορετικά επίπεδα εκπαίδευσης ανάλογα με το βάθος γνώσεων και δεξιοτήτων που απαιτούνται, ενώ επιπρόσθετα καθορίζονται και οι προϋποθέσεις για την άδεια κατηγορίας “C”.
Κατά τη βάση του EMAR 66 ορίζονται “Levels” της εκπαίδευσης τύπου αεροσκάφους – από πολύ βασική κατανόηση του συστήματος μέχρι πλήρη θεωρητική και πρακτική επάρκεια –, αλλά αυτά είναι επίπεδα κατάρτισης τεχνικής φύσης για επαγγελματίες συντήρησης και όχι ακαδημαϊκής εκπαίδευσης όπως Πανεπιστημιακό δίπλωμα ή μεταπτυχιακό.
Στην πράξη, το EMAR 66 χρησιμοποιείται από Εθνικές Αρχές Αξιοπλοΐας, ώστε να διασφαλιστεί ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ενός στρατιωτικού σπουδαστή ή τεχνικού καλύπτει συγκεκριμένη τεχνική ύλη, δοκιμάζεται με τυποποιημένο τρόπο και αποδεικνύει ικανότητα έκδοσης άδειας συντήρησης. Οι απαιτήσεις του περιλαμβάνουν τόσο θεωρητική γνώση (μέχρι επίπεδο 3, με λεπτομέρειες για λειτουργία και συντήρηση), όσο και πρακτική εκπαίδευση σε πραγματικές εργασίες και εκτιμήσεις δεξιοτήτων, με αυστηρά όρια επιτυχίας στις εξετάσεις.
Αντίθετα με ένα τυπικό πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, το EMAR 66 (και κατ’ επέκταση ο εθνικός μας ΕΣΚΑ 66) δεν αντιστοιχεί σε επίπεδο σπουδών όπως πτυχίο, μεταπτυχιακό ή διδακτορικό που ορίζονται στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης ή από τυπικά πανεπιστημιακά προγράμματα. Οι ευρωπαϊκές σχολές και οι οργανισμοί που εφαρμόζουν το EMAR 66 το εντάσσουν συχνά σε εκπαιδευτικά προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης για τεχνικούς συντήρησης αεροσκαφών, τα οποία μπορεί να έχουν διάρκεια και χαρακτήρα ανάλογο με μεταλυκειακή, τεχνική κατάρτιση, όχι κατ’ ανάγκην ακαδημαϊκής βαθμίδας. Αυτός είναι και ο λόγος που όπως έχει αναλυθεί και υπογραμμιστεί ποικιλοτρόπως, η εφαρμογή του EMAR 66 στις παραδοσιακές στρατιωτικές σχολές τις χώρας, θα τις φέρει πιο κοντά σε επίπεδο ΙΕΚ (ΣΑΕΚ πλέον) ή τεχνικής επαγγελματικής κατάρτισης παρά σε πλήρη τριτοβάθμια ακαδημαϊκή εκπαίδευση, αν δεν προσαρμοστούν τα αντίστοιχα εκπαιδευτικά προγράμματα με τρόπο που να διατηρούν υψηλό ακαδημαϊκό επίπεδο.
Έτσι λοιπόν, στον ΕΣΚΑ 66, η αδειοδότηση για την κατηγορία C μέσω της ακαδημαϊκής οδού περιορίζεται για τους απόφοιτους στρατιωτικών σχολών μόνο στους κατόχους τίτλου σπουδών Ανώτατων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΣΕΙ). Οι κάτοχοι τίτλου σπουδών σχολών υπαξιωματικών, παρόλο που ανήκουν και αυτές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας, δεν δύνανται να αιτούνται άδεια κατηγορίας “C” μέσω της “ακαδημαϊκής” οδού.
Φυσικά, παραδείγματα τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που ενσωματώνουν και τις απαιτήσεις του PART 66 (αντίστοιχου κανονισμού κατά EASA) υπάρχουν και πολύ εύκολα θα μπορούσαν να εξεταστούν και να υιοθετηθούν, εάν το επιθυμούσε η ηγεσία…
Προφανώς, αφού σύμφωνα και με τη σχετική προκήρυξη,  οι πρώην ανώτερες στρατιωτικές σχολές (ΑΣΣΥ) έχουν αναβαθμιστεί σε Ανώτατες (ΑΣΜΥ), Ν. 5265/2026 (ΦΕΚ A 3 – 10.01.2026), θα διορθωθεί το σχετικό λεκτικό της παραγράφου ΕΣΚΑ 66.Α.30 (α)3.(iii) ανάλογα.
Συνοψίζοντας, η εκπαίδευση βάσει EMAR 66 είναι τεχνικό και επαγγελματικό πρότυπο κατάρτισης για συντήρηση στρατιωτικών αεροσκαφών και δεν αποτελεί αυτό καθαυτό ακαδημαϊκό επίπεδο σπουδών, όπως ορίζεται σε τυπικά εκπαιδευτικά συστήματα· η αξιολόγησή της ως “μεταλυκειακή/τεχνική” ή πιο ανώτερη εξαρτάται, από το πώς εντάσσεται το πρόγραμμα EMAR 66 στην εκπαιδευτική δομή της συγκεκριμένης χώρας ή σχολής.
Η συσχέτιση του EMAR 66 με το ακαδημαϊκό επίπεδο εισόδου των υποψηφίων είναι ένα σημείο, που συχνά θολώνει σκόπιμα και καλό είναι να ειπωθεί καθαρά. Το EMAR 66 δεν προϋποθέτει πανεπιστημιακό υπόβαθρο. Το ελάχιστο entry level των υποψηφίων, όπως προκύπτει τόσο από τον ίδιο τον κανονισμό όσο και από τη διεθνή πρακτική εφαρμογής του, αντιστοιχεί σε μεταδευτεροβάθμιο τεχνικό επίπεδο, με βασική απαίτηση επαρκών γνώσεων μαθηματικών, φυσικής, αγγλικής γλώσσας και τεχνικής κατανόησης. Αυτές οι γνώσεις είναι απαραίτητες, για να μπορεί ο εκπαιδευόμενος να παρακολουθήσει τη θεωρητική ύλη των modules και να ανταποκριθεί στις εξετάσεις, όχι όμως για να παραχθεί ακαδημαϊκή έρευνα ή θεωρητική εμβάθυνση πανεπιστημιακού τύπου.
Στην πράξη, οι υποψήφιοι για εκπαίδευση κατά EMAR 66 προέρχονται συνήθως από τεχνικές σχολές, επαγγελματικά λύκεια, στρατιωτικές σχολές τεχνικής κατεύθυνσης ή αντίστοιχες δομές. Το επίπεδο εισόδου τους αντιστοιχεί σε αυτό που στον ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό χώρο θα χαρακτηριζόταν ως επίπεδο επαγγελματικής κατάρτισης με τεχνικό προσανατολισμό και όχι ως ανώτατη εκπαίδευση. Το γεγονός ότι η ύλη είναι απαιτητική και οι εξετάσεις αυστηρές, δεν αλλάζει τη φύση του entry level· απλώς σημαίνει ότι το σύστημα είναι φτιαγμένο για να φιλτράρει επαγγελματική επάρκεια και όχι ακαδημαϊκή αριστεία.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της συσχέτισης. Το EMAR 66 είναι σχεδιασμένο έτσι, ώστε να μπορεί να δεχθεί υποψηφίους με σχετικά χαμηλό τυπικό ακαδημαϊκό υπόβαθρο, αλλά να τους ανεβάσει σε υψηλό επίπεδο τεχνικής ευθύνης μέσω τυποποιημένης εκπαίδευσης, εξετάσεων και εμπειρίας. Αυτό είναι πλεονέκτημα για την ασφάλεια πτήσεων, όχι όμως απόδειξη ανώτερου ακαδημαϊκού επιπέδου. Όταν επιχειρείται να παρουσιαστεί η εκπαίδευση EMAR 66 ως ισοδύναμη πανεπιστημιακών σπουδών, αγνοείται σκόπιμα το σημείο εκκίνησης των εκπαιδευομένων και ο καθαρά επαγγελματικός στόχος του κανονισμού.
Με απλά λόγια, το entry level των υποψηφίων για EMAR 66 είναι τεχνικό και επαγγελματικό, όχι ακαδημαϊκό. Η εκπαίδευση χτίζει εξειδίκευση και πιστοποιημένη ικανότητα συντήρησης, όχι ακαδημαϊκή ταυτότητα. Όποια συζήτηση επιχειρεί να ανεβάσει το EMAR 66 σε επίπεδο ανώτατης εκπαίδευσης χωρίς αλλαγή των προϋποθέσεων εισαγωγής και της φύσης της διδασκαλίας, απλώς μετακινεί τον ορισμό για να βολέψει διοικητικές ή πολιτικές αφηγήσεις.

Με αισιοδοξία λοιπόν εν αναμονή της “αναβάθμισης”…

Σμχος ε.α. Μάνος Σαλεβουράκης
       38η Σειρά ΣΤΥΑ