Του Επγού ε.α. Σεβαστού ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ της 9ης Σειράς ΣΤΥΑ

Το αεροσκάφος Τ-37C «ΙΚΑΡΟΣ» ήρθε στην Πατρίδα μας το 1963 και εγκαταστάθηκε Βορειανατολικά του αεροδρομίου Ελευσίνας -112ΠΜ- πλησίον της Μοίρας των αφων F86D.
Η συγκρότηση της νέας Μοίρας έγινε με την ονομασία 360ΕΜΑ. Αρχικά Μοίραρχος ήταν ο Ευθ. Κόλλιας, Αξιωματικός επιχειρήσεων ο Ιωαν.Μαρινάκης, αρχιμηχανικός ο Νιαρχάκος και Αξιωματικός γραμμής ο Παπακωνσταντίνου.
Το συνεργείο κινητήρων του αφους J69 με προϊστάμενο τον Γ. Παππά και  το συνεργείο σκαφών με προϊστάμενο τον Ε.Δενδρή, είχαν εγκατασταθεί στο υπόστεγο της ΜΣΒ.
Υπηρετούσα ως υπόλογος στα αφη F86D στην Ελευσίνα και όταν ήρθαν τα αεροπλάνα Τ37C, πήρα μετάθεση στη Σχολή Ικάρων στο Τατόι και τοποθετήθηκα  κατόπιν εκπαίδευσης από τους Αμερικάνους Τεχνικούς για να επιθεωρώ, να συντηρώ και να αποκαθιστώ τυχόν βλάβες στους κινητήρες του αφους. Παράλληλα η διοίκηση της Μοίρας εγγράφως μου είχε δώσει διαταγή να ενημερώνω τη λειτουργία του κινητήρος στους Έλληνες χειριστές και στους μαθητές Ικάρους που ήθελαν να πετάξουν.
Στο διάστημα 1963 μέχρι το 1965 είχα επιθεωρήσει και συντηρήσει πάνω από 32 κινητήρες γενική επισκευή (overhaul), είχα αποκτήσει μεγάλη εμπειρία.
Τον Ιούλιο του 1965 ενημέρωσα τον τότε Αρχηγό ΔΑΕ Αντιπτέραρχο κ.Δημ.Βουτσινά  για τη λειτουργία του κινητήρα.
Μετά από μία εβδομάδα, ένα πρωινό με αίθριο καιρό, ήταν μια καλή ημέρα για πτήση, ήμουν Readiness και προετοίμαζα τα αφη Τ37 για να πετάξουν οι Ίκαροι και οι Έλληνες χειριστές. Εκείνη την ημέρα ήρθε ο Αρχηγός κ. Βουτσινάς για να πετάξει και ζήτησε να τον συνοδεύσω στην πτήση του. Αμέσως ειδοποίησα τον ΑΕ κ.Μαρινάκη, τον αρχιμηχανικό μου και τον αξιωματικό γραμμής, μου έδωσαν άδεια για τη συμμετοχή μου στην πτήση. Θα ήμουν ο μοναδικός μηχανικός που θα πετούσα με το αφος αυτό. Φόρεσα την κατάλληλη φόρμα “αντί G” του χειριστού και έκατσα δίπλα στον Αρχηγό στο πιλοτήριο.
Απογειωθήκαμε από το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, περάσαμε από το αεροδρόμιο της Τανάγρας -114ΠΜ-, όπου την προηγούμενη ημέρα είχε σκοτωθεί ο Μοίραρχος Αντισμήναρχος Ευσταθίου με F104G, στη συνέχεια περάσαμε από τη Θήβα, τη Λειβαδιά, αναχαιτίσαμε το τρένο που περνούσε και φθάσαμε στην Αράχωβα, εκεί κάναμε πολλά ακροβατικά που έφθαναν στο όριο αντοχής του αφους.
Ήμουν καθηλωμένος στο κάθισμά μου. Δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου. Έβλεπα προς τα κάτω και αντίκρυζα τον ουρανό. Πράγματι τα είχα χαμένα και αναρωτιόμουν πού βρίσκομαι και τι ήθελα στην πτήση μετά τα τόσα ακροβατικά, αλλά παράλληλα θαύμαζα τον χειρισμό του Αρχηγού! Ήταν πολύ σπουδαίος.
Κάποια στιγμή και ενώ πετούσαμε σε οριζόντια πτήση, ο Αρχηγός είδε την αμηχανία μου και ίσως και τον φόβο μου, τότε άρχισε να μου κάνει διάφορες προσωπικές και επιχειρησιακές ερωτήσεις για να με ηρεμήσει.
Στη συνέχεια αρχίσαμε πάλι τα ακροβατικά, καλύψαμε πάνω από 2 ώρες πτήση και τέλος προσγειωθήκαμε πίσω στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας.
Όταν κατέβηκα από το αφος ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα, έκανα τον Σταυρό μου, γιατί πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα τέτοιο κίνδυνο! Σκέφτηκα τα παλικάρια τους Έλληνες χειριστές και Ικάρους που πετούν τι κίνδυνο αντιμετωπίζουν πάντοτε στις πτήσεις τους, κυρίως με τα πολεμικά υπερηχητικά αφη, και σε τι αγωνία και πάθος βρίσκονται στον αέρα.
Όταν ηρέμησα ευχαρίστησα τον κ.Αρχηγό για την εμπειρία που απέκτησα στην πτήση μαζί του, αλλά και γιατί ήμουν ο μόνος μηχανικός που είχε πετάξει με το αεροπλάνο Τ37C.
Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρκεια της πτήσης μας, θαύμαζα την τέλεια επιδεξιότητα του κ.Αρχηγού στον χειρισμό του αφους.
Ένιωθα μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση στο πρόσωπό του, μορφωμένος με ζωγραφισμένη την ευγένεια και την καλοσύνη στο πρόσωπό του, είχε μία ακτινοβολία που σε συνέπαιρνε, είχε ένα μεστό καθαρό λόγο, μια κρυστάλλινη φωνή που σε έπειθε.
Αυτή την πτήση με αυτόν τον εξαίρετο και απίθανο Αρχηγό ποτέ δε θα ξεχάσω, αλλά η λύπη μου και η στεναχώρια μου ήταν πολύ μεγάλες, όταν πληροφορήθηκα ότι την ίδια μέρα έφυγε από τη ζωή.
Το αφος Τ37C «ΙΚΑΡΟΣ» πέταξε για τελευταία φορά τη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2002 στην 120 ΠΕΑ/Καλαμάτα. Τότε ακούστηκε για τελευταία φορά το διαπεραστικό σφύριγμά του. Μαζί με τη σιγή που ακολούθησε, έκλεισε και ένα μεγάλο κεφάλαιο 40 χρόνων της αεροπορικής ιστορίας της χώρας μας στον τομέα της εκπαίδευσης αέρος.
Το αφος Τ37C και ο κινητήρας του J69, η δασκάλα των αεροπόρων, υπηρέτησε την Πολεμική μας Αεροπορία χωρίς να φέρει ποτέ ιδιαίτερες δάφνες ή έστω να έχει κάποια αξιοσημείωτη προβολή.
Μέρα, απόγευμα και νύχτα όργωνε τους ελληνικούς ουρανούς προκειμένου οι αυριανοί μαχητές του Αιγαίου να θέσουν γερά θεμέλια στην αεροπορική τους καριέρα.

Επγός ε.α. Βλαχογιάννης Σεβαστός
  9η Σειρά ΣΤΥΑ, Μηχανοσυνθέτης