Δημοσιεύουμε δύο επίκαιρα πασχαλινά κείμενα του συναδέλφου μας Επγού ε.α. της 9ης Σειράς ΣΤΥΑ Σεβ. Βλαχογιάννη προσδοκώντας, μέσα από το καθημερινό μας δράμα, με οικουμενική ελπίδα, την Άνοιξη, την Ανάσταση.

Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ...ΝΙΚΗΤΗΣ

Ένας προδομένος, εμπτυσμένος, φραγγελωμένος κατάδικος.
Ένας χλευασμένος, εξευτελισμένος, ταπεινωμένος, πονεμένος, ματωμένος, απολύτως ανίσχυρος εσταυρωμένος.
Ένας νεκρός. Ένας νικημένος. Ένα «τίποτα»!
Έτσι φαίνεται. Έτσι μοιάζει σε όποιον δεν ξέρει.
Όμως, Αυτός ο «νικημένος», δεν είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος! Δεν είναι ένας οποιοσδήποτε νεκρός!
Είναι, κι ας μην το καταλάβαιναν οι Ιουδαίοι, ο Υιός του Θεού του αληθινού, ο θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο ευεργέτης των ίδιων των σταυρωτών Του και Σωτήρας όλου του κόσμου.
Διάβαζαν οι Εβραίοι τις Προφητείες των γραφών, αλλά δεν αντιλήφθηκαν ότι αυτές εκπληρώθηκαν στο Πρόσωπο του Ιησού, που εσταύρωσαν. Μέχρι που ο φοβερός σεισμός, το σκοτάδι, η βοή, το καταπέτασμα του Ναού και οι πέτρες, που σχίζονταν, και οι νεκροί που έβγαιναν από τα μνήματα, τους συντάραξαν. Τότε συνειδητοποίησαν ότι «αληθώς Θεού Υιός ην ούτος» (στ’ αλήθεια αυτός ήταν Υιός Θεού, κατά Ματθ.κζ΄54), και χτυπούσαν με φόβο και τρόμο τα στήθη τους, μετανιωμένοι για το έγκλημά τους.
Αυτός, ο φαινομενικά ανίσχυρος «Νεκρός», την Τρίτη ημέρα αναστήθηκε, «κατά τας Γραφάς».
Ο φαινομενικά νικημένος και ολοκληρωτικά εξοντωμένος, έγινε Νικητής και Θριαμβευτής. Νικητής του θανάτου και του διαβόλου. Νικητής και «ελευθερωτής των ψυχών ημών».
Πολλές φορές από τότε ο Χριστός και η Εκκλησία Του φαίνονταν νικημένοι, αποδυναμωμένοι, εξουθενωμένοι. Φαίνονταν, αλλά δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ, όσο κι αν πολλοί νομίζουν πως «πέθανε ο Θεός» ή πως Τον «σκότωσαν», προσπαθώντας να ξεριζώσουν την πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων.
Ο Ιησούς Χριστός είναι και θα είναι πάντα ο Νικητής, «ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων», η όντως ζωή. Η εκκλησία θα μένει εις τον αιώνα, γιατί τρέφεται από το άχραντο Σώμα Του και ποτίζεται από το τίμιο Αίμα Του.
Κάθε φορά, που φόβοι πλησιάζουν τις ψυχές μας, ας θυμόμαστε τα λόγια του Χριστού προς τους Μαθητές Του, λίγο πριν από τα Άγια Πάθη Του:
«Μη ταρασσέσθω ημών η καρδία, πιστεύετε εις τον Θεόν και εις εμέ πιστεύετε». (Ιωάν.ιδ΄1), «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμο». (Ιωάν.ιστ΄33). Δηλαδή:
«Ας μην ταράζεται η καρδιά σας. Να έχετε πίστη στον Θεό και σε Εμένα».
«Σ’αυτό τον κόσμο θα έχετε θλίψη. Αλλά να έχετε θάρρος, γιατί εγώ έχω νικήσει τον κόσμο».

«Προσκυνούμεν Σου τα Πάθη, Χριστέ»!

ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ

Το Πάσχα όταν έρχεται την Άνοιξη μας φέρνει, το μαρτυρούνε τα πουλιά η φύση ομορφαίνει.
Ελάτε τώρα όλοι εμείς ξανά να θυμηθούμε τι έγινε στις μέρες αυτές ας το ξανασκεφτούμε.
Μέσα σ’ αυτή την Άνοιξη που όλοι απολαμβάνουν είναι μια ομάδα μαθητών που κάτω απ’ αυτή στενάζουν.
Είναι η ομάδα του Χριστού που τον ακολουθούνε και είναι όλοι έτοιμοι στη Γεσθημανή να μπούνε. Είναι η ατμόσφαιρα βαριά και όλοι είναι θλιμμένοι, τα βλέφαρα κουράστηκαν και ο ύπνος να, τους παίρνει.
Ο Κύριός τους λίγο μακριά είναι εγκαταλελειμμένος, προσεύχεται και δέχεται ότι είναι γι’  αυτόν γραμμένο. Γυρνά και με παράπονο και αγάπη τους ξυπνάει «Εγέρθητε, επλησίασε αυτός που θα με πάρει».
Θυμήθηκαν τα λόγια του που πάντα είχαν γνώση, όταν τους είπε ότι «ένας από εσάς θέλει να με προδώσει». Ξάφνου ο Ιούδας έρχεται το σύνθημα να δώσει, μ’ ένα φιλί τον Κύριο, θέλει να τον προδώσει.
Τον έπιασαν, τον έσυραν σαν να ήτανε κακούργος και ο Πιλάτος τους ερώτησε τι έκανε ετούτος!
Αυτόν εμείς που σου φέραμε λέει πως είναι η αλήθεια, και ο Πιλάτος τον ερώτησε, τι είναι η αλήθεια; Δεν απαντάς σε εμένανε που έχω εξουσία;
Αν δε σου είχε δοθεί από το Θεό δεν θα’ χες εξουσία.
Ο όχλος έξω κραύγαζε Σταύρωσον να τελειώνει και ο Πιλάτος έψαχνε λύσεις για να τον σώσει.
Είχε πιστέψει και αυτός υιός Θεού πως είναι μα τώρα πια εφάνηκε την πίστη όπου είχε.
Μια πίστη αν ήταν δυνατή καθόλου δεν διστάζει ακόμα και τη θέση του αν έπρεπε να χάσει.
Ας έρθουμε όμως όλοι εμείς στη θέση του να μπούμε, θα σώζαμε έναν άνθρωπο και ας τιμωρηθούμε;
Χριστέ μας τώρα βλέπουμε για εμάς, τι έχεις κάνει, Εσύ επάνω στο Σταυρό τη θέση μας να πάρεις. Αυτή τη σκέψη ας έχομε πάντοτε στο μυαλό μας, σηκώνοντας αγόγγυστα όλοι μας το Σταυρό μας.
Διότι τόσο ηγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωκε τον Υιό αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθεί πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνιο.
Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή, ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ει μη δι’ εμού.
Και δεν υπάρχει δι’ ουδενός άλλου η Σωτηρία, διότι ούτε όνομα άλλο είναι υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων, δια του οποίου πρέπει να σωθώμεν.

ΚΑΛΟ  ΠΑΣΧΑ 
Βλαχογιάννης  Σεβαστός
Επγός ε.α. 9η Σειρά ΣΤΥΑ