Σήμερα αποχαιρετούμε με βαθιά συγκίνηση τον Σμήναρχο ε.α. Δημήτριο Ραχούτη, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την Πολεμική Αεροπορία με ήθος, συνέπεια και αφοσίωση.
Τον αποχαιρετούμε εκ μέρους όλων των αποφοίτων της Σχολής Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας, της δικής μας ΣΤΥΑ, την οποία τίμησε όχι μόνο ως απόφοιτος, αλλά και ως Διοικητής.
Για εμάς που περάσαμε από τη Σχολή, η λέξη «Διοικητής» δεν είναι απλώς ένας τίτλος. Είναι πρόσωπο, παράδειγμα και στάση ζωής. Είναι εκείνος που δεν αρκείται να διατάζει, αλλά εμπνέει. Δεν αρκείται να ελέγχει, αλλά καθοδηγεί. Δεν επιβάλλεται μόνο με τον βαθμό του, αλλά κυρίως με το ήθος του.

Ο Δημήτριος Ραχούτης υπήρξε ένας τέτοιος Αξιωματικός.

Ήταν άνθρωπος με καθαρή σκέψη, ισχυρή βούληση και βαθιά αίσθηση καθήκοντος. Από εκείνους που δεν χρειάζονταν μεγάλα λόγια για να φανεί σπουδαίος, γιατί η σπουδαιότητά του φαινόταν στον τρόπο που στέκονταν, στον τρόπο που μιλούσε, στον τρόπο που αντιμετώπιζε τις δυσκολίες.
Όσοι τον γνωρίσαμε, θυμόμαστε έναν Αξιωματικό που απεχθανόταν τη λέξη «ανέφικτο». Για εκείνον, το ανέφικτο δεν ήταν τελική απάντηση. Ήταν απλώς μια δυσκολία που ζητούσε περισσότερο κόπο, περισσότερη επιμονή και περισσότερη πίστη. Και αυτό δεν το δίδαξε με θεωρίες, αλλά με το προσωπικό του παράδειγμα.
Ως Διοικητής της ΣΤΥΑ άφησε το δικό του αποτύπωμα στη Σχολή. Σε μια Σχολή που δεν διαμόρφωνε απλώς τεχνικούς, αλλά στελέχη με ευθύνη, πειθαρχία, αξιοπρέπεια και αγάπη για την Πολεμική Αεροπορία. Ο ίδιος πίστευε βαθιά στην αξία του τεχνικού προσωπικού, στην αναβάθμιση της εκπαίδευσης και στην ανάγκη η Σχολή να εξελίσσεται, να προχωρά και να στέκεται πάντα στο ύψος της αποστολής της.
Δεν είναι τυχαίο ότι η θητεία του στη Διοίκηση της ΣΤΥΑ συνδέθηκε και με τον πρώτο σπόρο της αναβάθμισης της φοίτησης. Γιατί έβλεπε μακριά. Καταλάβαινε ότι η Πολεμική Αεροπορία δεν στηρίζεται μόνο στα αεροσκάφη της, αλλά κυρίως στους ανθρώπους της. Ήξερε καλά πως πίσω από κάθε απογείωση, πίσω από κάθε αποστολή και πίσω από κάθε επιτυχία υπάρχουν στελέχη που εργάζονται με γνώση, ακρίβεια και αίσθημα ευθύνης.
Όμως η προσφορά του δεν περιορίστηκε στην ενεργό υπηρεσία. Μετά την αποστρατεία του βρέθηκε στην Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί, μακριά από την πατρίδα, δεν επέλεξε την ανάπαυση. Επέλεξε ξανά την προσφορά.

Στάθηκε δίπλα στην ελληνική κοινότητα. Εργάστηκε, βοήθησε, οργάνωσε, δίδαξε και κινητοποίησε ανθρώπους. Αντιλήφθηκε το κενό που υπήρχε στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και ανέλαβε πρωτοβουλίες για τη δημιουργία ελληνικού σχολείου. Αναζήτησε δασκάλους, απευθύνθηκε στις αρμόδιες αρχές, ένωσε ανθρώπους και δυνάμεις. Και αυτό που στην αρχή έμοιαζε δύσκολο, έγινε πραγματικότητα.
Παιδιά και ενήλικες ήρθαν κοντά στην ελληνική γλώσσα, στην παράδοση, στην ιστορία και στην πίστη των προγόνων τους. Εορτάστηκαν εθνικές επέτειοι, οργανώθηκαν δράσεις και συμμετοχές σε παρελάσεις, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις που συγκίνησαν τον απόδημο Ελληνισμό και κράτησαν ζωντανή την ελληνική ψυχή σε έναν τόπο μακρινό.

Αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα του χαρίσματα. Όπου κι αν βρισκόταν, δεν έμενε απλός παρατηρητής. Έβλεπε την ανάγκη και αναλάμβανε δράση. Έβλεπε το κενό και προσπαθούσε να το καλύψει. Έβλεπε την αδράνεια και την πολεμούσε με έργο.
Και αυτό είναι το πραγματικό μέτρο ενός ανθρώπου. Όχι τι αξιώματα κατείχε, αλλά τι άφησε πίσω του. Όχι πόσοι τον χειροκρότησαν, αλλά πόσοι έγιναν καλύτεροι επειδή πέρασε από τη ζωή τους.
Ο Δημήτριος Ραχούτης άφησε πίσω του έργο. Άφησε μαθητές, συναδέλφους, υφισταμένους και αποφοίτους που τον θυμούνται με σεβασμό. Άφησε παράδειγμα στρατιωτικού ήθους, κοινωνικής προσφοράς και ελληνικής ψυχής.
Από σήμερα, όλοι εμείς οι απόφοιτοι της ΣΤΥΑ αισθανόμαστε ένα μεγάλο κενό. Δεν χάσαμε απλώς έναν παλαιό Διοικητή. Χάσαμε ένα από τα ορόσημα της Σχολής μας. Έναν άνθρωπο που συνδέθηκε με την ιστορία της, με την πορεία της, με την ταυτότητά της και με τις μνήμες πολλών γενεών αποφοίτων. Η απουσία του θα είναι αισθητή, γιατί άνθρωποι σαν εκείνον δεν περνούν απλώς από έναν θεσμό. Τον σημαδεύουν.
Σήμερα, λοιπόν, δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν Διοικητή της ΣΤΥΑ. Αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που τίμησε τη στολή του, τη Σχολή του, την Πολεμική Αεροπορία και την πατρίδα.

Εκ μέρους όλων των αποφοίτων της ΣΤΥΑ, εκφράζουμε στην οικογένειά του τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια. Η απώλειά του είναι βαριά, αλλά η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή σε όλους όσοι είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε την πορεία, το ήθος και την προσφορά του.

Αγαπητέ μας Διοικητά,
σας αποχαιρετούμε με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και συγκίνηση.
Σας ευχαριστούμε για όσα διδάξατε, για όσα προσφέρατε και για το παράδειγμα που αφήσατε πίσω σας.

Καλό ταξίδι.

Αιωνία σας η μνήμη.

Σμήναρχος ε.α. (ΤΥΟ) Ραχούτης Δημήτριος του Μιλτιάδη

Γεννήθηκε το 1938 στη Γουμένισσα,  ήταν μόνιμος κάτοικος εν ζωή Θεσσαλονίκης και αποστρατεύθηκε το 1994. Κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία το 1956 με την 8η Σειρά ΣΤΥΑ και αποστρατεύθηκε το 1994.
Διατέλεσε Διοικητής στη ΣΤΥΑ με το βαθμό του Ασμχου από τις 24/7/1987 έως 7/12/1987 και από 26/6/1990 έως 4/12/1991.
Απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 2026. Η εξόδιος ακολουθία και η ταφή του έγιναν εντός του κοιμητηρίου Καλαμαριάς.

Ο επικήδειος λόγος συντάχθηκε από τον Σγό ε.α. Αθανάσιο Μαλέτσικα και εκφωνήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα του Σ.Α.Σ, Σμηναγό ε.α. Πασχάλη Αραμπατζή, ο οποίος κατέθεσε και στεφάνι εκ μέρους του Συλλόγου.