Γράφει ο Σμχος (ΤΟΠ) ε.α. Αναστάσιος Αντωνίου της 40ης Σειράς ΣΤΥΑ

Ο γιαλός είναι στραβός ή στραβά αρμενίζουμε; Κάποιες σκέψεις, μία άλλη ματιά για τα εξοπλιστικά

Αξιοποίησης του προσωπικού     
Δύο κρίσιμοι πολλαπλασιαστές ισχύος στην ΠΑ οι εξοπλισμοί και το προσωπικό. Δύο «στρατηγικές» επιλογές, για μία σίγουρη πορεία αποτυχίας και ήττας; Απουσία εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας – υποβάθμιση βαθμού συντήρησης οπλικών συστημάτων, υποβάθμιση μονίμου στρατιωτικού προσωπικού.

Εξοπλισμοί
Αγορά οπλικών συστημάτων (Ο.Σ.) από το ράφι, χωρίς καμία εμπλοκή στον σχεδιασμό τους. Παράδειγμα, ταιριάζουν στο ελληνικό περιβάλλον; ή/και στην κατασκευή τους με μεταφορά τεχνολογίας ή/και στο επίπεδο συντήρησης τους από τις ΕΔ; Υποδομές οι οποίες προσδίδουν επιχειρησιακή ετοιμότητα, αυτονομία και διαθεσιμότητα, ειδικά σε περιόδους έντασης ή επιχειρήσεων, αποτελούν απλά μια διαδρομή που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα οικονομικό και εξοπλιστικό ΑΔΙΕΞΟΔΟ.
Σε μία χώρα όπως η Πατρίδα μας, όπου η γειτονιά μας δεν είναι και η καλύτερη, η όποια αγορά οπλικού συστήματος, θα πρέπει επιβεβλημένα να αποτελεί μία επένδυση πολλαπλών επιπέδων. Στρατηγικές συνεργασίες με κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες με σκοπό τη συμμετοχή στη σχεδίαση Ο.Σ., προκειμένου να ενσωματωθούν ιδιαίτερα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά (απειλή, ανάγλυφο, αυτονομία λειτουργίας ή συντήρησης, ανθεκτικότητα, κινητικότητα, διασυνδεσιμότητα κλπ.). Δημιουργία συνεργατικών σχημάτων με εγχώριες κρατικές ή/και ιδιωτικές βιομηχανίες, με υποχρεωτική συμπαραγωγή με μεταφορά τεχνολογίας προς αυτές, αλλά και προς  τις ΕΔ, με εξασφάλιση συμμετοχής σε αναβαθμίσεις ή τροποποιήσεις των Ο.Σ. Ανάπτυξη υποδομών και εξασφάλιση τεχνογνωσίας από τις ΕΔ, για τη δυνατότητα εκτέλεσης 2ου , 3ου, και 4ου Βαθμού Συντήρησης (ΒΣ), επί κύριων και κρίσιμων Ο.Σ., με παράλληλη εξασφάλιση εφοδιαστικής αλυσίδας με σκοπό την κατά το δυνατόν αποφυγή τεχνολογικής απαξίωσης υποσυστημάτων που οδηγούν σε πλήρη απαξίωση των κύριων συστημάτων, τη διατήρηση υψηλού επιπέδου καταρτισμένου τεχνικού προσωπικού, τη δημιουργία δεξαμενής στελεχών και έμπειρου τεχνικού προσωπικού για τροφοδότηση την εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Σε αυτό το σημείο θα κάνω μία παρένθεση, προκειμένου να προσθέσω στην κατανόηση των σκέψεων – προτάσεων μου.
Στην ενασχόληση μου με τη συντήρηση πυραύλων, εκτοξευτήρων και παθητικών συστημάτων αυτοπροστασίας σε αφη Μ-2000 και -5, έχοντας την αρχική δυνατότητα εκτέλεσης συντήρησης, μέχρι 3ου ΒΣ (και 4ου ΒΣ σε συσκευές αυτομάτου ελέγχου), η τεχνογνωσία που αποκτήθηκε, μας επέτρεψε να επιτύχουμε εξαιρετικά ποσοστά διαθεσιμότητας (άνω του 95%) των συστημάτων, αλλά και την πλήρη εκμετάλλευση τους, σε όλο το φάσμα της επιχειρησιακής τους ζωής. Περαιτέρω, η αρχική αυτή δυνατότητα, με την πάροδο των ετών, επέτρεψε την «αποκωδικοποίηση» των τεχνικών και επιχειρησιακών χαρακτηριστικών τους, προς όφελος της πλήρους αξιοποίησής τους. Ακόμα και σε επίπεδο ΠΑ και κατασκευάστριας εταιρείας, αναπτύχθηκε μια διαδικασία τροφοδότησης σε ευρήματα, βλάβες, αλλά και προτεινόμενες λύσεις, διαδικασία η οποία οδήγησε σε αναβαθμίσεις του υλικού.
Δυστυχώς η απουσία από την στρατιωτική ηγεσία, κουλτούρας ανατροφοδότησης και συνεργασίας, πέραν της τυπικής εμπορικής πράξης, οδήγησε τελικά στην απαξίωση των συστημάτων…
Η απουσία «επιχειρηματικού τύπου» κουλτούρας στις ΕΔ, αποτελεί, δυστυχώς, την Αχίλλειο πτέρνα των εξοπλισμών.
Η απουσία ενός εκ των τριών βασικών αρχών που προαναφέρθηκαν, οδηγεί σε ατελής εξοπλισμούς, σε Ο.Σ. με κοντινή ημερομηνία λήξεως.

Παραδείγματος χάριν:
    Η απουσία εξασφάλισης μεταφοράς τεχνολογίας, τεχνογνωσίας, επιπέδων ΒΣ (2ου, 3ου, 4ου) και των απαιτούμενων υποδομών για ένα αεροσκάφος και των κύριων υποσυστημάτων του (σκάφος, κινητήρα, RADAR, ηλεκτρονικά, σύστημα αυτοπροστασίας, όπλα), αφαιρεί τη δυνατότητα άμεσων επισκευών, αφαιρεί βαθύτερη γνώση του Ο.Σ., αφαιρεί ποσοστά επί της διαθεσιμότητας (καθώς αυτή στηρίζεται αποκλειστικά στο απόθεμα υλικών), αφαιρεί από την επιχειρησιακή δυνατότητα της ΠΑ.
    Η όποια F.O.S, ανάλογα το τι περιλαμβάνει, συνήθως τετραετής ή πενταετής που περιλαμβάνει υπηρεσίες επιθεωρήσεων και επισκευών, που μέχρι πρότινος (σε άλλα αεροσκάφη) γίνονταν από το τεχνικό προσωπικό της ΠΑ, αλλά τώρα παρέχονται από τη μητρική ή θυγατρική εταιρία, έναντι υψηλού τιμήματος, η απουσία τεχνογνωσίας επί των συστημάτων, η δυνατότητα μόνο εξυπηρέτησης των αεροσκαφών (O Level), οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατά πολύ αυξημένη τιμολογιακά F.O.S, (μπορεί και σε ποσοστό 100% ακριβότερη) καθώς θα «προκύψουν» υλικά σε τεχνολογική απαξίωση, κόστη υπηρεσιών και αντικατάστασης υλικών, γεγονός το οποίο θα οδηγήσει σε σταδιακή μείωση στις διαθεσιμότητες, μέχρι οικονομικού αδιεξόδου και τελικής απαξίωσης.
Βάσει του προαναφερόμενου παραδείγματος, μπορεί κάποιος να κάνει την αναγωγή του επί του διαμορφούμενου στόλου των αεροσκαφών της ΠΑ και να βγάλει τα συμπεράσματά του (βλέπε RAFALE, F-35, F-16Viper).
Είναι πραγματικά απορίας άξιο, το πως ο επιτελικός σχεδιασμός και οι πολιτικές των συμβάσεων, ΔΕΝ λαμβάνουν υπόψη τους τον «πολλαπλασιαστή» άνθρωπο, δηλαδή το πολύ υψηλού επιπέδου προσωπικό των ΑΣΣΥ, εκχωρώντας στις εταιρίες, το έργο που παράγουν καθημερινά, με επιχειρησιακό αλλά και οικονομικό όφελος για τις ΕΔ.
Μάλιστα δε, με τις πρόσφατες αλλαγές στο εξελικτικό των αποφοίτων ΑΣΣΥ, ως απόρροια των επιλογών της φυσικής και πολιτικής ηγεσίας, οδηγούν σε κατάρρευση τον κορμό του στρατεύματος. Ειδικά στο ΠΝ και την ΠΑ, όπου ο ρόλος των αποφοίτων ΑΣΣΥ, είναι καταλυτικός στην αλυσίδα λειτουργίας των οργανισμών αυτών.
Εδώ να δώσω ένα παράδειγμα: Στις αρχές του 2000, το κόστος ενός περιοδικού ελέγχου ενός πυραύλου MAGIC II, ήταν σε τιμές εταιρείας στις 4500€ per missile. Στο συνεργείο συντήρησης πυραύλων με δέκα άτομα προσωπικό, εκτελούνταν τον μήνα, 64 περιοδικοί έλεγχοι σε πυραύλους, δηλαδή με κόστος 10x1300€=13000€ (όχι καθαρά καθώς το ποσό αυτό περιλαμβάνει και 30 υπηρεσίες του προσωπικού, αλήθεια πόσο είναι το κόστος για τη φύλαξη…δηλαδή σε τιμές αγοράς, πόσο θα πλήρωνε ένας φορέας;), ας το αντιπαρέλθω αυτό. Και επανέρχομαι, 64x4500€=288000€. Κρατήστε το νούμερο. Στον ίδιο μήνα με το ίδιο προσωπικό εκτελούνταν 20 περιοδικές επιθεωρήσεις του συστήματος αντιμέτρων SPIRALE, και 30 ακόμα περιοδικοί έλεγχοι πυραύλων άλλου τύπου, ανεβάζοντας το τίμημα σε 450000€. Άρα μιλάμε για κόστος για το κράτος με στρατιωτικό προσωπικό της τάξης των 156.000€ ετήσιο κόστος, είχε παραγωγή 5.400.000€...
Ακόμα και να προστεθεί – επιμεριστεί το αρχικό κόστος της υποδομής 2ου, 3ου και 4ου ΒΣ, καταλαβαίνει κανείς πως η αρχική επένδυση εν έτη 1988, είχε αποσβεσθεί από τα πρώτα κιόλας χρόνια…

Αυτό λοιπόν είναι ένα παράδειγμα αξιοποίησης του προσωπικού, έναντι της παρούσας κατάστασης, με την εκτέλεση περιοδικών επιθεωρήσεων από την εταιρεία στις εγκαταστάσεις της (πρόσθετο κόστος μεταφορών, αύξηση του χρόνου παραμονής εκτός οπλοστασίου κλπ).

Κάπως έτσι το κόστος των εξοπλισμών θα εκτοξεύεται…

Σμχος (ΤΟΠ) ε.α. Αναστάσιος Αντωνίου
                   40η Σειρά ΣΤΥΑ